Moi aussi j'ai une fée chez moi....!

Αυτές τις μέρες έχω κολλήσει με το παραπάνω τραγούδι, όχι μόνο για τους στίχους και την ευδιάθετη μελωδία αλλά και για το βίντεο κλιπ. Αυτά τα μικρά μου θυμίζουν απίστευτα τα ανήψια μου, αυτές οι φάτσες με κάνουν κάθε φορά να σκέφτομαι πόσο πολύ κάποια στιγμή θέλω να αποκτήσω τα δικά μου...

Επιστροφή σπίτι στην Κινέτα, στο προσωρινό έστω μέχρι να βρω κάτι που μου αρέσει. Ελπίζοντας ότι αυτό θα είναι και το τελευταίο σπίτι που θα αλλάζω.. Είπαμε βελτιώθηκα ως προς κάποια πράγματα, αλλά οι αλλαγές παραμένουν να μην είναι και τόσο το φόρτε μου. Χρειάζομαι ένα σταθερό σημείο αναφοράς... Ελπίζοντας ότι δεν θα μετακομίσω μόνος εκεί...

Αυτή η εκδρομή ήταν μια ωραία τονωτική ένεση. Ένα ακόμη μεγάλο βήμα προς τη σύσφιξη ορισμένων οικογενειακών σχέσεων. Με λίγη δουλειά θα φθάσουμε εκεί όπου ήμασταν πριν. Αυτή η αναδρομή στις παιδικές αναμνήσεις ήταν ότι καλύτερο. Το πρώτο μου σχολείο, οι πρώτες μου κούνιες, το πάρκο όπου πηγαίναμε για πικ νικ, η πρώτη μου γειτονιά. Μέρη που κουβαλούν τόσα συναισθήματα, τόσα γεγονότα, τόσα γέλια. Μέρη στα οποία έμαθα, στενοχωρήθηκα, έκλαψα, γνώρισα ανθρώπους και πράγματα.

Περπάτησα στις ίδιες διαδρομές, όχι μόνος αυτή τη φορά. Είχα κάποιον να μοιραστώ τις όμορφες και χαρούμενες αναμνήσεις. Είχα κάποιον να μου κρατήσει το χέρι όταν ο νους γέμιζε με τις άσχημες και επίπονες. Δεν φοβήθηκα να κρατήσω την πόρτα ανοιχτή για να βγουν στην επιφάνεια αυτές οι συγκεκριμένες. Δεν φοβήθηκα διότι ήξερα ότι υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας να συγκρατήσει την ενδεχόμενη πτώση μου.

Κι όμως δεν υπήρξε πτώση. Υπήρξε θλίψη, υπήρξαν δάκρυα, αλλά στο τέλος υπήρξε και λύτρωση. Λύτρωση από κάθε τι που με κρατούσε φυλακισμένο.

Μου είχε λείψει το Παρίσι με χαρούμενη διάθεση. Με διάθεση να μπορώ να το απολαύσω. Είχα καιρό να περπατήσω τους δρόμους του τόσο ανέμελα, τόσο ξεκούραστα απο ψυχολογικής άποψης.. Ξαναέγινα τουρίστας στην ίδια μου την πόλη. Ένιωσα ένα τσίμπημα όταν έπρεπε να μπούμε στο αεροπλάνο. Είχα να το νιώσω από τότε που ήμουν έφηβος και μετακομίσαμε Ελλάδα, και πηγαινοερχόμουν στις διακοπές Παρίσι. Τότε που κάθε φορά έπρεπε να αποχωριστώ τη μισή οικογένεια στην Ελλάδα και τη μισή στο Παρίσι. Το ίδιο τσίμπημα στην καρδιά, η ίδια αίσθηση ότι άφηνα ένα κομμάτι της στο μέρος από το οποίο αναχωρούσα.

Δεν θα αργήσει όμως η στιγμή που θα ξαναπάω.

Προς το παρόν είμαι εδώ, έτοιμος για μια ακόμη εβδομάδα στη δουλειά, έτοιμος για να αναζήτηση στέγης, έτοιμος για έμπνευση.

Απλά έτοιμος για όλα...