Μουσική σημαίνει μαγεία...

Ημέρα με σκαμπανεβάσματα η σημερινή... Είπαμε δε γίνεται να είναι όλες οι ημέρες ρόδινες..

Το να ξεκινάς τη μέρα σου με επίσκεψη σε γιατρό; Μέγα λάθος...! Άμα δεν έχει και τόσο καλά νέα να σου πει, όλη η υπόλοιπη ημέρα είναι καταδικασμένη... Φυσικά και ο γιατρός μου, δεν θα είχε και τόσο αισιόδοξα νέα για μένα.. Προχωράμε όμως και ελπίζουμε... Δεν υπάρχει κάτι άλλο να γίνει...

Ευτυχώς όμως ό,τι προβλήματα και να έχεις από τη στιγμή που θα έρθεις σε επαφή με παιδιά αλλάζει η διάθεση... Σήμερα στη δουλειά γνώρισα κάτι φάτσες, απερίγραπτες όμως! Και ταλεντάκια επίσης... Βέβαια από ότι κατάλαβα κάθε μάνα πιστεύει ότι το παιδί της είναι η επόμενη ιδιοφυία ακόμη και αν αυτό δεν ξεχωρίζει το αριστερά απο το δεξιά. Αχ, αυτοί οι γονείς.

Μια μαμά σήμερα:
-Ο γιός μου είναι πάρα πολύ έξυπνος. Θα έλεγα ότι είναι πιο έξυπνος απο το μέσο παιδί της ηλικίας του. Δεν το δείχνει όμως αυτό. Δεν ξέρω γιατί, δείχνει μία εντελώς αντίθετη εικόνα. Η διάγνωσή μου είναι ότι το κάνει γιατί δεν θέλει να νιώθουν μειονεκτικά τα υπόλοιπα παιδάκια.

Μάλιστα... Να μην της πω καλύτερα τη δική μου διάγνωση για τη δική της περίπτωση...
Να θυμηθώ να μη γίνω ποτέ έτσι με τα δικά μου παιδιά...!

Η αδυναμία μου; Ο μικρός Φίλιππος, ο οποίος έχει και αυτός Άσπεργκερ αλλά σε λίγο εντονότερο βαθμό απο εμένα. Αμέσως κολλήσαμε με το μικρό, με ένιωσε και τον ένιωσα. Και ομολογώ είναι ταλέντο, πραγματικό ταλέντο...

Έπιασα και πάλι το βιολί. Η αλήθεια είναι ότι η αδυναμία μου είναι φυσικά το πιάνο, αλλά ήθελα να τελειώσω και τις σπουδές στο βιολί. Είναι περίεργο, άλλα συναισθήματα βγάζω με το πιάνο και άλλα με το βιολί. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, είναι λες και το ένα εκφράζει μία κατηγορία συναισθημάτων και το άλλο άλλη κατηγορία.
Συνειδητοποιώ ότι τελικά στη ζωή μου έκανα αρκετές λάθος επιλογές σε σχέση με τη μουσική. Στην εφηβεία μου, που μου είχε δωθεί η ευκαιρία να ασχοληθώ επαγγελματικά δεν το έκανα. Ίσως πολλά πράγματα να ήταν αλλιώς τώρα, ίσως και όχι.

Βλέπω ότι η μουσική με βοηθά να είμαι καλά. Πολύ καλά. Ανέκαθεν το έλεγα ότι η μουσική γιατρεύει τα πάντα. Το πιστεύω. Τώρα ίσως προλάβω να διορθώσω τις λάθος επιλογές μου. Θα το παλέψω έστω.

Πιάνοντας το βιολί σήμερα, έκλεισα τα μάτια, θέλησα να παίξω αλλά δεν έβγαινε τίποτα. Χαλάρωσα και σκέφτηκα τους ανθρώπους που έχουν φύγει απο τη ζωή μου, είτε επειδή το ήθελαν είτε επειδή το αποφάσισε η μοίρα. Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να κλάψει, αλλά του επέτρεψα να παίξει μουσική. Κάθε σκέψη, κάθε πόνος στην καρδιά και κάθε δάκρυ που ήταν έτοιμο να γεννηθεί μετατράπηκε σε νότα. Όλες αυτές οι νότες μπλέχτηκαν μεταξύ τους και δημιούργησαν τη μελωδία.

Μια μελωδία που εξέφρασε καλύτερα από οποιαδήποτε λέξη ή περιγραφή, αυτό που ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Μακάρι να μπορούσα να μιλάω σε όλους μόνο με τη μουσική. Θα με καταλάβαιναν πολύ καλύτερα. Θα με ένιωθαν πολύ καλύτερα. Για μια ακόμη φορά ένιωσα την παρουσία της αδερφής μου εκεί. Την ένιωσα να κάθεται και να με χαζεύει και να χαμογελάει. Δεν ξέρω γιατί αλλά τον τελευταίο καιρό αυτό συμβαίνει όλο και πιο έντονα.

Ίσως φταίει απλά η επιθυμία μου, να μπορούσα να την έβλεπα έστω και για λίγο. Αν μπορώ όμως να την φέρνω δίπλα μου, με τη δύναμη της μουσικής τότε χαίρομαι που φέτος δεν θα σταματήσω να ασχολούμαι με αυτήν.

Χθες μέσα στη νύχτα ξύπνησα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ λόγω των σκέψεων. Πήγα στο σαλόνι άνοιξα τη μπαλκονόπορτα, έκατσα στο πιάνο χαζεύοντας την πανσέληνο και την Ακρόπολη από κάτω της. Η στιγμή; Μαγευτική... Ένιωσα ότι οι νότες έδωσαν ζωή στο θέαμα που είχα μπροστά μου. Ένιωσα ότι ήμουν μόνος στον κόσμο. Εγώ και το πιάνο μου. Κατάφερα να διώξω όλες τις σκέψεις, και το μυαλό να μείνει άδειο. Μονάχα νότες χόρευαν μέσα στο κεφάλι. Τίποτα άλλο. Ωραία αίσθηση.

Θυμήθηκα εκείνη τη στιγμή μία από τις φορές που ένιωσα έντονα τη μαγική επίδραση της μουσικής. Ήμουν περίπου 5 ετών, στο νήπιο στο Παρίσι. Στο διάλειμμα με είχε πιάσει μία απο τις κρίσεις του συνδρόμου και ο δάσκαλος της μουσικής με πήρε στην αίθουσά του για να ηρεμήσω. Μου έβαλε να ακούσω ένα τραγούδι, στη συνέχεια εκείνος έπαιξε το βιολί και εγώ άρχισα να παίζω το πιάνο. Η μελωδία ήταν τόσο υπέροχη που μου αποτυπώθηκε με την πρώτη φορά που την άκουσα. Θυμάμαι ακόμη τα συναισθήματα που ένιωθα. Ήταν η πρώτη φορά που έπαιζα μαζί με κάποιο άλλο όργανο, και εκεί συνειδητοποίησα το μεγαλείο της μουσικής. Πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις και να δημιουργήσεις με κάτι το τόσο απλό. Με λίγες νότες. Και ένα όργανο.

Ναι στα πέντε μου, άλλαξαν πολλά πράγματα μέσα στο μυαλό μου, χάρη στο δάσκαλο της μουσικής και αυτό το αριστούργημα: