Για σένα...

Σε χαζεύω, σκυφτή πάνω απο το βιβλίο σου...
Στο πρόσωπό σου αυτό το χαμόγελο που το διαδέχεται η απορία αλλά και η θλίψη, ανάλογα με την πορεία της ιστορίας. Της δικής μου ιστορίας.

Έχεις χαθεί μέσα στα ημερολόγιά μου. Ημερολόγια στα οποία έχω καταγράψει κάθε σκέψη, συναίσθημα, κάθε τι κλειδωμένο μέσα μου. Έχεις μπει για τα καλά μέσα στην ψυχή μου.

Δεν ξέρω τί σκέφτεσαι, τί νιώθεις. Θέλω να μάθω αλλά έχεις χαθεί μέσα στις λέξεις, θέλεις να τελειώσεις πριν πεις οτιδήποτε.

Τα μαλλιά σου πέφτουν ανέμελα στους ώμους σου, τούφες απο εδώ και απο εκεί. Φυσάς και ξεφυσάς για να τις ξεφορτωθείς. Με κάνεις και γελάω.

Οι σελίδες διαδέχονται η μία την άλλη και μπαίνεις όλο και πιο βαθιά μέσα στο μυαλό και τη ψυχή μου.

Φοβάμαι μήπως αυτά που διαβάσεις σε τρομάξουν. Φοβάμαι ότι δεν θα σου αρέσει αυτή η σκοτεινή μου πλευρά.

Θα ήθελα να μπορούσα να τρυπώσω μέσα στο μυαλό σου, να μάθω τι σκέφτεσαι. Ανα στιγμές με κοιτάς με ένα γλυκό χαμόγελο, ένα τρυφερό βλέμμα και αμέσως ξαναβουτάς στο χείμαρρο των λέξεων.

Ο Σπύρος ξαπλωμένος στα πόδια σου, ονειρεύεται... Το ήξερα ότι θα σε συμπαθήσει. Σε ερωτεύθηκε απο την πρώτη στιγμή. Έμοιασε στο αφεντικό του προφανώς.

Μου αρέσει αυτή η εικόνα. Με γεμίζει ζεστασιά. Αρχίζω και κάνω σχέδια για το μέλλον. Φοβάμαι όμως γιατί είναι νωρίς ακόμη για σχέδια.

Απλά χαίρομαι τη στιγμή, και είμαι ευγνώμων. Τώρα ξέρω πια τί είναι να δακρύζεις απο χαρά, και όχι απο θλίψη.

Αυτά τα δάκρυα είναι ευπρόσδεκτα, και με το παραπάνω. Σηκώνομαι και κάθομαι στο πιάνο, κλείνω τα μάτια όπως πάντα και η μελωδία αρχίζει να ξεχύνεται σε όλο το δωμάτιο. Νότες και μελωδίες γεμίζουν την ατμόσφαιρα.

Σε νιώθω να με χαζεύεις, έχεις αφήσει τις λέξεις και παραδίνεσαι στις νότες τώρα. Σε νιώθω να κάθεσαι δίπλα μου, η αύρα σου μπερδεύεται με τη δική μου και η μουσική γίνεται όλο και πιο έντονη. Χιλιάδες συναισθήματα θέλουν να βγουν και τα δάχτυλα χορεύουν όλο και πιο γρήγορα πάνω στα πλήκτρα.

Και χωρίς να το συνειδητοποιήσω σε έχω στην αγκαλιά μου, εκεί στην άκρη του κρεβατιού. Σε κοιτάζω και βυθίζομαι στα μάτια σου, και ξαφνικά ξέρω. Ξέρω ότι τίποτα δεν σε επηρρέασε, ξέρω ότι όλα όσα διάβασες απλά σε έφεραν ακόμη πιο κοντά μου. Ξέρω ότι τα κατάλαβες όλα, και είσαι εδώ.

Και θα παραμείνεις...