Επανένωση..

Νομίζω ότι αυτός ο τίτλος συνοψίζει αυτό το Σαββατοκύριακο... Ήταν ένα Σ/Κ επανένωσης... Όλη η οικογένεια και πάλι μαζί... Με χαρούμενα πρόσωπα αυτή τη φορά. Είναι μαγικό το πως μπορούν κάποια πράγματα απλά να εξαφανιστούν και όλα να μπουν στη θέση τους..

Όλοι μαζί στο τεράστιο τραπέζι μας... Όλοι ενωμένοι και χαρούμενοι... Πόσο χάρηκα που είδα όλο το σόι, έτσι μαζεμένο.. Όλα καλά λοιπόν, όλα καλά..

Μία ακόμη καλή στιγμή αυτού του Σ/Κ ήταν η επίσκεψη (για 32.455.322 φορά;; λολ) στο μουσείο του Λούβρου για να δούμε την έκθεση για το Μέγα Αλέξανδρο. Ήταν απλά εκπληκτική. Πολύ ωραία, πλούσια και την έχουν παρουσιάσει τρομερά... Δε χόρταινα να την χαζεύω! Αν τύχει να βρεθεί κάποιος Παρίσι μέχρι να φύγει η έκθεση, αξίζει μια ματιά! Πάντως ώρες ώρες με στενοχωρεί το ότι πρέπει να έρθουν κάποιοι ξένοι για να αναδείξουν δικά μας πράγματα. Θα μπροούσε μία τέτοια έκθεση κάλλιστα να παρουσιαστεί έτσι όμορφα και στην Ελλάδα, αλλά πού;
Η πλάκα, εν τω μεταξύ, ήταν ότι χάζευα αμέριμνος τα εκθέματα και σε κάποια φάση ακούω να λέει κάποιος με βαριεστημένη φωνή : Έλα ρε μαλάκα τί με δείχνεις τώρα, πάμε σε κανα ρεστωράν να φάμε λίγο... λολ, αθάνατοι Έλληνες... Είχα καιρός πάντως να δω έκθεση που να με ενθουσίασε τόσο...

Τί το ήθελα και γύρισα όμως; Επέστρεψα στις απεργίες, στην κίνηση της Αθήνας και στην απίστευτη ταλαιπωρία.. Δεν υποφέρεται αυτή η πόλη όταν γίνονται απεργίες.. Απλά δεν υποφέρεται. Και είμαι και με μηχανή, πού να ήμουν με αυτοκίνητο... Και αυτή η ζέστη που δε λέει να ξεκουμπιστεί;; Μα μπαίνουμε στον Οκτώβρη σε λίγες μέρες και όλο ήλιο βλέπουμε! Έστω μια καταιγίδα δλδ, δεν βλάπτει...!

Το απόγευμα γέλασα με την ψυχή μου επιστρέφοντας σπίτι. Κάθισα στο γραφείο και βρήκα εκθέσεις παιδιών που είχε αφήσει η Δανάη για να τις διορθώσει προφανώς. Το θέμα ήταν τί επάγγελμα θέλω να κάνω όταν μεγαλώσω. Παραθέτω ορισμένα αποσπάσματα που μου έμειναν:

1)Εγώ θέλω να γίνω αστυνομικός με τον κολλητό μου, για να μπούμε στην ομάδα ΔΙΑΣ, και να πλακώνουμε τον κόσμο στο δρόμο και να ρίχνουμε δακρυγόνα και να τρώμε ντόνατς μέσα στο περιπολικό. Είναι όμως επικίνδυνο μήπως και φάμε κάποια αδέσποτη σφαίρα και τα κακαρώσουμε........(ο μικρός πολλές ταινίες και ειδήσεις βλέπει)

2)Εγώ θα γίνω μηχανόβιος και θα ανοίξω ένα μαγαζί με μηχανές και θα κάνω και γκράφιτι. Εν τω μεταξύ το καλό είναι ότι θα πληρώνομαι 60 ευρώ το μήνα!!! (λολ ολιγαρκής ο μικρός)

3)Εγώ θα γἴνω παλαιστής και θα ανοίξω γυμναστήριο έτσι ώστε να έρχονται τα βόδια και να τους κάνω πετσί και κόκκαλο μέσα σε 2 εβδομάδες!! (λολ πολλά υποσχόμενο πρόγραμμα αυτό)

4)Εγώ θα γίνω σεφ γιατι μία μέρα έφτιαξα μια ομελέτα και την πέτυχα καλύτερα και απο τη μαμά. Θα μαγειρεύω, θα ταξιδεύω και θα κερδίζω βραβεία!! (έχει και φιλοδοξίες!!)

5)Εγώ θέλω να γίνω σεναριογράφος, ηθοποιός, παρουσιάστρια και τραγουδίστρια, το ξε´ρω είναι πολλά αλλά θα τα καταφέρω να τα συνδιάσω. Και θέλω να παρουσιάζω και πρωινά και μεσημεριανά αλλά και εκπομπές ψυχαγωγίας (εμ τί, θα αρκεστούμε σε ένα μόνο;;;)

Δεν υπάρχουν όμως! Το τί ακούω απο τη Δανάη κάθε μέρα είναι απερίγραπτο... Ένα πράγμα όμως μου κάνει εντύπωση, το πόσο ανορθόγραφα είναι τα παιδιά σήμερα.. Η πλειοψηφία τους γράφει τα ρήματα με όμικρον και γιώτα στην κατάληξη! Μου λέει ότι τα περισσότερα συλλαβίζουν ακόμη και στην πέμπτη τάξη... Δεν ξέρω πού οφείλεται, αλλά βλέπω ότι το επίπεδο πέφτει όλο και περισσότερο... Έχουν τρομερά κενά σε σχεση με τη δική μας τη γενιά.. Αναρωτιέμαι πώς αυτά τα παιδιά πάνε γυμνάσιο και λύκειο...

Τεσπα, για να παρηγορηθώ θα κλείσω με 3 φωτογραφίες της αδερφούλας μου, της μικρής μου πριγκίπισσας...!Η οποία κάθε φορά είναι όλο και πιο μεγάλη!