Καλό μήνα!!

Καλό μήνα εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες...

Για εμένα ο η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη πάντοτε ήταν μία νέα αρχή. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ανέκαθεν αυτό συμβόλιζε... Κάτι σαν μια μικρή πρωτοχρονιά.

Και σήμερα το πρωί το ίδιο πράγμα ακριβώς ένιωσα. Είδα αρκετούς εφιάλτες μέσα στη νύχτα, είδα και ένα στενάχωρο όνειρο. Πικρό όνειρο θα έλεγα. Μου τσίμπησε ελαφρά την καρδιά θυμίζοντάς μου στιγμές του παρελθόντος. Ξύπνησα με ένα βάρος, μια θλίψη. Αντίκρυσα όμως τον άνθρωπο που δίνει πια νόημα στη ζωή μου και τα πάντα χάθηκαν. Τα πάντα ξεχάστηκαν. Χαζευοντάς την μου ήρθε αυτό το τραγούδι στο μυαλό :


Κι αφήνομαι, βυθίζομαι στο μαύρο της ματιάς σου
Αφήνομαι και πνίγομαι στα πιο βαθιά φιλιά σου
Αφήνομαι, βυθίζομαι στο μαύρο της ματιάς σου
Αφήνομαι, ονειρεύομαι ξανά

Έλα γλυκιά μου, έλα 'δω να σου το τραγουδήσω
Έλα να σου το πω κι αλλιώς, να σου το ψιθυρίσω
Είσαι για μένα ο ποταμός, είσαι για μένα ο δρόμος
Είσαι των ονείρων μου ο πρώτος ταχυδρόμος

Πρώτη μέρα στη δουλειά, σε κάτι αρκετά διαφορετικό απο ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα. Μου αρέσει όμως τελικά, παρά τους αρχικούς φόβους μου. Δεν με αναγνωρίζω ώρες ώρες εδώ και κάποιο διάστημα. Είναι σα να είμαι ένας Κέβιν δίχως το σύνδρομο. Δίχως τίποτα. Χωρίς τις χαζοκρίσεις μου, χωρίς τα κολλήματα μου.

Θα είναι ψέμματα να πω ότι δεν φοβάμαι μήπως πάλι γίνει κάτι και πέσω για μια ακόμη φορά στο γκρεμό. Αυτό όμως που δεν με τρομάζει και με καθησυχάζει είναι ότι έχω κάποιον να με κρατήσει πρωτού πέσω... Αρνούμαι λοιπόν να επηρεαστώ απο τέτοιου είδους σκέψεις...

Παρασκευή μεσημέρι θα φύγουμε Παρίσι. Θα πάω να της δείξω το πατρικό μου, το σχολείο μου, τα μέρη όπου μεγάλωσα. Τα μέρη όπου έκανα τις πρώτες σκανταλιές, τις πρώτες κρεπάλες. Τα μέρη που είναι συνδεμένα με εκείνα τα χρόνια. Θέλω να γνωρίσει τα πάντα. Θέλω να αφήσω κάθε σπιθαμή της ψυχής μου ακάλυπτη και εκτεθειμένη για εκείνη.

Κάποιος μου είπε ότι ίσως να βιάζομαι γενικά. Δεν βιάζομαι όχι, απλά αποφάσισα να ζήσω στο φουλ ό,τι μου προσφέρεται πια. Για πολλούς λόγους. Ύστερα απο τις διάφορες αναποδιές που πέρασα, ύστερα απο το σοβαρό πρόβλημα υγείας, ύστερα από όοολα αυτά συνειδητοποίησα ότι πρέπει απλά να χαίρεσαι και να απολαμβάνεις ό,τι σου δίνεται τη στιγμή που σου δίνεται. Έφαγα τα μούτρα μου περιμένοντας και περιμένοντας. Αυτό δεν θα το αφήσω να συμβεί πάλι. Και ας τα φάω τα μούτρα μου. Τουλάχιστον αυτή τη φορά θα το έχω ζήσει.

Άσχετο, είχα συζήτηση με ένα απο τα ανήψια και άκουσε που ανέφερα κάτι για τη νευρική ανορεξία οπότε με ρωτάει τί είναι αυτό και ακολουθεί η εξής συζήτηση:

Ανήψι: Θείε τί είναι η νευρική ανορεξία;
Κέβιν: Είναι όταν κάποιοι άνθρωποι δεν πεινάνε καθόλου ή δεν τρώνε ακόμη και αν πεινάνε γιατί φοβούνται μην παχύνουν.
Ανήψι: Α,αυτό είναι η ανορεξία;
Κέβιν: Ναι αυτό είναι.
Ανήψι: Α, για αυτό η κοπέλα που είχε ανορεξία ήταν νευρική!

Το αστείο της υπόθεσης φυσικά ήταν κυρίως στο ύφος του λες και έκανε μια τρομερή ανακάλυψη... Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για συζητήσεις με τα μικρά, αστείες ατάκες τους ή απορίες.. Ώρες ώρες δε βλέπω την ώρα να έχω το δικό μου παιδάκι.. Το ξέρω θα γίνω σουπερχαζομπαμπάς!

Πρόταση στη νονά μου απο την ανηψιά μου για να θυμάται να παίρνει τις βιταμίνες της την ώρα του φαγητού:
Ανηψιά: Θα γράψεις σε ένα χαρτί Να πάρω τις βιταμίνες μου. Θα πάρεις το χαρτί και θα το κολλήσεις στο κούτελο σου, και όταν θα κάθεσαι στο τραπέζι θα το βλέπουν οι άλλοι και θα σου το θυμίζουν...

ΛοΛ τί πιο εύλογο; Παιδιά, αν δε σου χαρίζουν αυτά χαμόγελα τότε τί είναι αυτό που το κάνει;

Θα κλείσω με ένα τραγούδι που ακούσαμε το πρωί ενώ ετοιμαζόμασταν και δίχως να το καταλάβουμε είχαμε αρχίσει να χορεύουμε υπο τη μουσική του... Καλό μήνα παιδιά..!