Φωνή της ψυχής #2

Ώρα λογαριασμών. Κλείνω όλο το παρελθόν σε ένα κουτί. Αυτό θα μείνει εδώ, μαζί με όλες τις υπόλοιπες αναμνήσεις. Κρυμμένο σε μέρος ασφαλές.

Βάζω το παρόν και τα όνειρα για το μέλλον σε άλλο κουτί. Αυτά θα έρθουν μαζί μου. Αυτά θα με συνοδέψουν στη νέα μου ζωή. Στο νέο μου χωρό, στο νέο μου σπιτικό. Ή καλύτερα στο νέο σπιτικό ΜΑΣ.

Βιάζομαι; Ε,και; Δεν πιστεύω στο όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Πιστεύω στο άδραξε τη μέρα και την κάθε ευκαιρία που σου παρουσιάζεται. Τώρα που μπορείς. Θα έχεις κάνει το βήμα τουλάχιστον. Και αυτή τη φορά κανείς δεν θα σε κατηγορήσει για το αντίθετο.

Θα είναι εκεί για εμένα. Θα είναι έτοιμη να με κρατήσει πριν σκοντάψω, να με κάνει να γελάσω πριν κλάψω, να με ηρεμήσει πριν ξεσπάσω, να με αγκαλιάσει πριν κρυώσω, να μου πετάει το σωσίβιο όταν πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό.

Θα είναι εδώ για να αντιμετωπίζω μαζί της καθημερινά τα χαζοκολλήματα του συνδρόμου. Εκεί που πίστευα ότι το Άσπεργκερ ήταν η ρίζα του κακού, ήρθε και μου έδειξε το αντίθετο. Μου έμαθε ότι κάθε άνθρωπος έχει τα χαζοκολλήματά του, ο καθένας σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Θα με βοηθά τα τακτοποιώ στην εντέλεια τα πάντα, να ταξινομώ τα βιβλία ανα μέγεθος, είδος, συγγραφέα. Να βάζω τα ρούχα ανα χρώμα, θα μου ξεχωρίζει το φαγητό στο πιάτο για να μην ακουμπά, θα τηρούμε πρόγραμμα για να μην αποδιοργανώνομαι. Να ανασάνω αργά ότι μου κόβεται η ανάσα, να σκέφτομαι όμορφες εικόνες όταν με πιάνει κρίση. Και όλα αυτά τα βρίσκει όχι σπαστικά όπως εγώ, αλλά χαριτωμένα. Δεν ξέρω γιατί...

Ένας άνθρωπος αρκεί για να σου αλλάξει ριζικά το πώς βλέπεις τον εαυτό σου. Το πώς θα τον δεχθείς και θα συμφιλιωθείς με αυτόν. Ποτέ μου δεν είχα συμφιλιωθεί με αυτό το σύνδρομο. Κι όμως, αρχίζω να το βλέπω αλλιώς. Χάρη σε έναν άνθρωπο.

Η μετακόμιση θα γίνει την Παρασκευή και το Σάββατο. Και τότε θα είναι η αρχή.

Κάθομαι σε αυτό το δωμάτιο. Μόνος παρέα με το πιάνο, λίγα κεριά, κάποιες αναμνήσεις και τον Σπύρο (να μασουλάει την παντόφλα μου αμέριμνος....). Τελευταίες στιγμές απόλυτης μοναξιάς.

Σκέφτομαι την εικόνα της. Μου κόβεται η ανάσα. Δεν θέλω να επιστρέψει η κακιά αρρώστεια. Θέλω να ζήσω μια ζωή στο πλευρό της. Θέλω να με δω να αλλάζω στο πλευρό της. Θέλω να απολαύσω κάθε στιγμή τώρα που ο τροχός γύρισε. Μου το οφείλει η ζωή αυτό.

Η εικόνα της με ηρεμεί από όλες αυτές τις σκέψεις. Κλείνοντας τα μάτια τη νιώθω δίπλα μου, να μου πιάνει το χέρι καθησυχαστικά. Με σκέφτεται το νιώθω. Σε ένα ανώτερο επίπεδο, όπου οι σκέψεις συναντιούνται, τη βρίσκω. Με κοιτάζει και με αγκαλιάζει. Με φιλάει σα να είναι το τελευταίο μας φιλί. Χαμογελάει συγχρόνως το νιώθω.

Πώς να εκφράσω αυτό που νιώθω; Μόνο οι νότες μπορούν να το κάνουν αυτό. Δεν ήμουν ποτέ καλός με τα λόγια, με τις λέξεις. Όποτε σκέφτομαι κάποια σημαντική συναισθηματική έξαρση στην πορεία της ζωής μου, με βλέπω να παίζω πιάνο. Ο πιο πιστός μου φίλος απο τα 3 μου χρόνια. Οπότε είναι, 23 χρόνια στενής φιλίας. Του αξίζει μια περίοπτη θέση στο σαλόνι μας.

Κομμάτια που με έχουν σημαδέψει, που με έχουν μεγαλώσει, που με έχουν κάνει να δακρύσω, να γελάσω, να ξεσπάσω ακούγονται απο τις χορδές του. Το δωμάτιο γεμίζει με τις νότες τους και το μυαλό μου με εικόνες και συναισθήματα. Ο Σπύρος με κοιτάζει, το ένιωσε κι αυτός.

Παίζω, θέλω να παίξω όλη τη νύχτα, θέλω να παίξω μέχρι να κουραστούν τα δάχτυλά. Θέλω απλά να φθάσει μακρυά η μουσική μου. Να με ακούσεις κι εσύ. Να χορέψεις απαλά στο ρυθμό, όπως την πρώτη φορά. Να καθίσεις δίπλα μου και να χαζεύεις, να νιώθω τις αντιδράσεις σου, να μου λες τί σκέφτεσαι.

Απο εδώ και πέρα εγώ θα παίζω και εσύ θα ακούς. Εγώ θα δημιουργώ τις νότες κι εσύ την ηρεμία. Θα είμαστε δύο άνθρωποι κι όμως στο βάθος ένας, γιατί θα μας ενώνει η μελωδία. Η φωνή της ψυχής μου...