Είναι δύσκολα δίχως το ήρεμο λιμάνι μου. Δίχως μιαν αγκαλιά ύστερα απο τον εφιάλτη, δίχως το νανούρισμα της αναπνοής σου, δίχως το χάδι των δακτύλων σου.
Όταν συνηθίζεις σε κάτι τόσο όμορφο, δύσκολα επιστρέφεις στο απλό, στο μέτριο.
Τα σχέδια μας για το μέλλον με νανουρίζουν κάθε βράδυ. Τώρα δεν με παίρνει καν ο ύπνος... Και αν θα κοιμηθώ, οι εφιάλτες θα τρέξουν για να μη με αφήσουν όλη νύχτα. Σε σκέφτομαι και παίζω πιάνο. Παίζω βιολί, και ξαναπιάνω το πιάνο. Με πιάνουν τα περίεργά μου, δεν ξέρω πώς να σου το εξηγήσω με λόγια. Δε με έχεις και μπροστά σου να καταλάβεις...
Κι όμως ξαναπαίζω πιάνο και η ψυχή μου σου μιλάει από μόνη της... Σου εξηγεί τα πάντα. Κι εκεί καταλαβαίνεις...
Κρίμα που δεν κοιμάσαι καλά...:/
ΑπάντησηΔιαγραφήΕύχομαι να βρεις πίσω τον ύπνο σου.:)
αφου εμεινε μια μερα μονο..υπομονη:)
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίδες πόσο διαφορετικά είναι άμα έχεις συνηθίσει σε κάτι και τυγχάνει αυτό το κάτι να σε ηρεμεί και τόοοοοοοοοόσο πολύ;Μα πόσο σε καταλαβαίνω.Κι εμένα δεν με παίρνεις ο ύπνος που δεν τον έχω δίπλα μου να κοιμηθεί...
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπέροχο το κομμάτι,όπως πάντα,ταιριάζει με την διαθεση και σε παρακινεί να κλείσεις τα μάτια και να κοιμηθείς δίχως εφιάλτες.Σου λέει,απλά, "ονειρεύσου".
Κεβίν μου ...μου αρεσει παντα να ακουω μουσικα κομματια σου.....
ΑπάντησηΔιαγραφήυπομονη φιλε μου... ξερω σε νοιωθω ...
σε φιλω καλε μου φιλε...
αφού τότε έμεινε μία μέρα τώρα δεν θα έχεις πρόβλημα!!
ΑπάντησηΔιαγραφήεγώ μάλλον θα έχω γενικώς από δω και πέρα...
Λένε πως η πιο δύσκολη μοναξιά είναι με την ψυχή σου. Αν η ψυχή είναι μόνη συναντά εύκολα την ερημιά. Αν η ψυχή ζει σε κόσμο γεμάτο δεν φοβάται ποτέ. Κράτα το χέρι σου το βράδυ να δεις που θα ζεσταθεί η ψυχή σου! Με αγάπη, Ντομένικα, *χαμόγελο* απ’ τη γωνιά της κουβέντας …… www.coffee-talks.com)
ΑπάντησηΔιαγραφή