Chez nous....

Νομίζω ότι έχω κλείσει πια με τις μετακομίσεις... Δεν θα αντέξω άλλη νομίζω... Ύστερα απο 3 μέρες μετακόμισης, σχεδόν 2 άυπνες νύχτες για ξεπακετάρισμα μπορώ να πω ότι περίπου όλα είναι έτοιμα....

Αφού τα μικροεγκεφαλικά διαδέχθηκαν το ένα το άλλο και επέζησα πάλι καλά...! Επίσης αφού δεν έκοψα σε φέτες με το κουζινομάχαιρο τους μεταφορείς του πιάνο, τότε είμαι ήρωας... Μία ώρα τους πήρε για να το μεταφέρουν...Οκ θα μου πεις είχαν εμένα που τους έπρηζα κάθε τρεις και λίγο λέγοντας προσοχή και προσοχή, αλλά τί να κάνω; Το πιάνο των ονείρων μου είναι αυτό.. Μμ, μάλλον τελικά και αυτοί θα ήθελαν να με πετσοκόψουν με το κουζινομάχαιρο τώρα που το σκέφτομαι.

Όπως έχω πει αν και δεν είμαι των αλλαγών και τις αταξίας, αυτή τη μετακόμιση την χάρηκα.. Πέρα απο όλα τα διάφορα εκνευριστικά, μπορώ να πω ότι περάσαμε ωραία και γελάσαμε.. Ευτυχώς είχαμε αρκετή βοήθεια.. Δεν αντέχω τη θέα κουτιών και την ακαταστασία ούτε για λίγα λεπτά, οπότε έπρεπε όλα να μπουν στη θέση τους απο την πρώτη στιγμή κι όλας...

Τώρα όμως νιώθω καλά. Από τη στιγμή που μπήκε το πιάνο στη θέση του, ένιωσα καλά για να είμαι ειλικρινής. Λες και φτιάχναμε ένα παζλ και έλειπε μόνο ένα κομμάτι. Το πιάνο. Με το που μπήκε το τελευταίο κομμάτι, ολοκληρώθηκε η εικόνα και τότε φάνηκε η ομορφιά της. Νιώθω ότι επιτέλους έχω το χώρο μου. Το σπίτι μου. Το σπιτικό μου. Καιρό τώρα έψαχνα αυτή τη αίσθηση.

Του να ανήκω κάπου, σε έναν χώρο δικό μου. Σε έναν χώρο όπου θα μοιράζομαι. Σε ένα χώρο όπου θα νιώθω ασφάλεια. Όπου θα δημιουργώ.

Ο Σπύρος βρήκε τη γωνιά του, και δείχνει χαρούμενος. Θα μου πεις φαί, ένα χώρο να κοιμάται κι ένα παπούτσι να μασουλάει να έχει και είναι κάτι παραπάνω από χαρούμενος...

Σήμερα το πρωί ξύπνησα, χάζεψα τη θέα -θέα που σου κόβει την ανάσα- και απλά ένιωσα πλήρης. Ένιωσα καλά. Πρώτη φορά έπαιξα πιάνο με τέτοια λαχτάρα; ηρεμία; δεν ξέρω ποιά λέξη να χρησιμοποιήσω για να εκφράσω αυτό το συναίσθημα. Με τέτοια ικανοποίηση ίσως...

Ένας περίπατος και μεσημεριανό στην Πλάκα ήταν ό,τι έπρεπε για να κλείσει αυτό το τρελό 3ημερο... Είναι ωραία να μένεις Αθήνα και όμως να νιώθεις ότι μένεις σε άλλη πόλη, ή καλύτερα σε ένα μικρό χωριό. Ανυπομονώ να έρθει ο φθινοπωρινός καιρός, όπου η βόλτες είναι ακόμη πιο ωραίες... Όπου κάθεσαι σε ένα καφέ και χαζεύεις τη βροχή. Ή κάθεσαι σπίτι, στον καναπέ με την κουβερτούλα και βλέπεις ταινία πίνοντας μια ζεστή σοκολάτα...

Ανυπομονώ για τόσα πράγματα... Όλα εχουν μπει στο πρόγραμμα και όλα θα γίνουν...

Όταν έχω εσένα
μπορώ να ονειρεύομαι ξανά
ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά
και πιάνω μες στα χέρια μου
τον κόσμο να τον φτιάξω

Όταν έχω εσένα
μπορώ να μη βυθίζομαι αργά
τα βράδια που πληγώνεται η καρδιά
και πιάνω το μαχαίρι
το σκοτάδι να χαράξω

Κάνε ένα βήμα
να κάνω το επόμενο
αίμα μου και σχήμα
λόγος και ψυχή στο συμφραζόμενο

Όταν έχω εσένα
κοιμάμαι σαν παιδί, έχω έναν άνθρωπο
δεν φοβού κανένα
Εγώ κι εσύ στον κόσμο
τον απάνθρωπο

Εσύ κι εγώ
Όταν έχω εσένα
μπορώ να βάψω με ασήμι τη σκουριά
μπορώ να κοιμηθώ με σιγουριά
να πιάσω με τα χέρια μου
τους δράκους να σκοτώσω

Όταν έχω εσένα
αντέχω, πάω δίπλα στον γκρεμό
το ξέρω, έχω ένα χέρι να πιαστώ
κοντά μου έναν άνθρωπο
τα χρόνια μου να ενώσω