Long nights allow me to feel...

Έχω τη δύναμη να επιλέγω να μην με πληγώνει το παρελθόν όταν επιστρέφει ξαφνικά, απο μόνο του.

Επιλέγω πια, ποιούς και τί θα βαζω στη ζωή μου. Απομονώνω όλα τα αρνητικά στοιχεία, τα κλειδώνω μέσα σε ένα κουτί και το πετώ στον ωκεανό.
Σέβομαι τους άλλους και τον εαυτό μου για αυτό και επιλέγω να μην επιτρέπω σε κανέναν που δεν κάνει το ίδιο προς εμένα, να με πληγώνει άλλο.

Όσοι θέλουν να είναι στο πλευρό μου, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θα είναι. Όσοι δεν θέλουν, δεν μπορώ να κάνω τίποτα παραπάνω.

Βρήκα ένα ήρεμο λιμάνι. Και έχω δέσει εκεί για πάντα. Κρυμμένος απο κάθε φουρτούνα.

Κοιμάμαι και ξυπνώ με μελωδίες στο μυαλό. Μιλώ και πίσω απο τις λέξεις κρύβονται νότες. Όλα συνδέονται πια με τη μουσική. Ταξιδεύω χάρη σε αυτή, και μαζί της παίρνω κι άλλους ταξιδιώτες.

Θέλω να κάνω τόσα πράγματα και δεν ξέρω από που να αρχίσω. Έκανα τόσα πολλά τον τελευταίο καιρό, και είμαι ακόμη στην αρχή. Έρχομαι κάθε μέρα ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που ονειρεύομαι. Κι όμως έχω δρόμο ακόμη.

Οι εφιάλτες με ταλαιπωρούν όλο και λιγότερο. Οι κραυγές που βγάζω κάθε βράδυ, είναι ο πόνος που είχε μαζευτεί τόσο καιρό, ο οποίος ψάχνει να βρει διέξοδο με αυτόν τον τρόπο. Φεύγει όλο και πιο γρήγορα. Κι έρχεται το πιάνο να τιθασεύει τα κύματα των συναισθημάτων, και το βιολί να τα οδηγήσει ήρεμα προς την ακτή...

Τη νύχτα λαμβάνουν χώρα αυτές οι μυστικές συνευρέσεις. Εγώ, ένα πιάνο κι ένα βιολί. Μυστικές συμφωνίες και συζητήσεις. Πόνοι, συναισθήματα και σκέψεις που έρχονται και φεύγουν. Κυριαρχεί πάντοτε η ένταση και η ταραχή. Δεν είναι εύκολο όταν ανοίγει αυτή η κλειδωμένη πόρτα.

Το κλειδί όμως δεν το έχω πια μονάχα εγώ. Κι έτσι κάθε ταραγμένη νύχτα, καταλήγει στο ήρεμο λιμάνι. Στην αγκαλιά, στην ασφάλεια. Εκεί όπου η καρδιά καταφέρνει να ηρεμήσει τους ανήσυχους χτύπους της.

Εκεί όπου κάθε εφιάλτης δεν έχει δύναμη. Εκεί όπου νιώθω τη ζεστασιά του φιλιού, του αγγίγματος και του βλέματος.

Και παίρνω δύναμη, και συνεχίζω...