Watching stars without you my soul cries......

Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό τον εαυτό μου να αλλάζει. Προς πολλές κατευθύνσεις, προς καλές κατευθύνσεις. Αν και είναι καλές αλλαγές είναι φορές που τις σκέφτομαι και τρομάζω. Τρομάζω γιατί δεν είμαι των αλλαγών. Συγχρόνως όμως εκπλήσσομαι που εγώ έχω φθάσει σε τόσο καλό σημείο.

Ίσως μάλλον να φταίνε οι συνθήκες. Ίσως και εγώ ο ίδιος. Ίσως η σωστή καθοδήγηση. Ίσως όλα.

Ήταν μέρα ενδοσκόπησης και αναλογισμού η σημερινή. Μάλλον έφταιγε το καθιερωμένο ραντεβού με τον γιατρό. Μάλλον φταίει η όχι και τόσο καλή εικόνα της υγείας που μου δίνει κάθε φορά, και το ότι σκέφτομαι τις διάφορες συνέχειες αυτού του γεγονότος. Μάλλον φταίει το ότι πρέπει να ξαναπεράσω την ίδια κωλοκατάσταση και πάλι. Fuck δηλαδή...

Συγνώμη...

Όσο και να σκέφτομαι θετικά αυτό είναι κάτι που δεν επηρεάζεται ούτε απο τη θετική σκέψη, ούτε απο το κουράγιο ούτε απο τίποτε.

Τελοσπάντων.

Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Απλά όχι τώρα. Όχι σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Όχι σε αυτή τη δημιουργική φάση, σε αυτή τη φάση που ίσως καταφέρω να κάνω αυτό που ανέκαθεν ήθελα. Το μόνο θετικό είναι ότι τώρα δε θα την περάσω μόνος αυτήν τη διαδικασία. Όσο παρήγορο μπορεί να είναι.
Δεν ήμουν ποτέ της θρησκείας, και ούτε θα γίνω νομίζω. Έπιασα όμως τον εαυτό μου σήμερα, όπου "επισκέφθηκα" μια φίλη σε ένας μέρος που δεν τολμούσα καν να πάω μέχρι πρότινως, να προσεύχεται. Ίσως ήταν το μέρος, ίσως ήταν η όλη ατμόσφαιρα, ίσως ήταν οι σκέψεις ή ο φόβος ότι δεν θέλω να βρεθώ σύντομα σε εκείνο το μέρος. Δεν ξέρω σε τί ή σε ποιόν προσευχήθηκα, αλλά το έκανα. Δε μου έφυγε κάποιο βάρος ή οτιδήποτε, απλά ένιωσα ότι κάποιος με άκουσε.

Πήγα όμως το μεσημέρι στα παιδάκια μου, και πόσο καλό μου έκαναν. Ό,τι και να έχεις στο μυαλό, ακόμη και αν πρόκειται για σοβαρότατο θέμα υγείας, αυτά τα μικρά σε βοηθούν να ξεχάσεις τα πάντα... Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι, εγώ είμαι αυτός που βοηθάει εκείνα ή εκείνα βοηθούν εμένα τελικά; Ίσως να είναι κάτι απο τα δύο... Ίσως κάτι να ένιωσαν και τα ίδια, και να θέλησαν να βοηθήσουν. Ανέκαθεν έλεγα ότι τα μικρά έχουν ανεπτυγμένο ένστικτο.

Τί άλλο μπορείς να κάνεις, παρά να λυθείς στα γέλια, όταν ακούς από μία μικρή ζουζούνα 7 ετών με ύφος μεγαλίστικο :
-Κύριε Κέβιν, χώρισα με τον Άρη.
-Γιατί καρδιά μου;
-Γιατί έτσι με φώτισε ο Θεός! Ε, και το έκανα η γυναίκα! Τέρμα οι άντρες, είναι βλάκες!

Ή όταν έρχεται ένας μικρός ούτε μισό μέτρο, και σου λέει : Κύριε, νομίζω μυρίζω. Αλλά όχι δε βρωμάω, απλά μυρίζω ανδρική βαρβατήλα...!
Στο τέλος μιας άσχημης ψυχολογικά ημέρας, πάντα έχεις να θυμάσαι τις φάτσες και τις ατάκες τους και όλα φωτίζουν.

Ή ακόμη όταν το μικρό απο το διπλανό διαμέρισμα σου λέει αν μπορείς κάθε βράδυ στις 21.00 να παίζεις ένα ήρεμο κομμάτι στο πιάνο για να το νανουρίζω, γιατί μόνο όταν ακούει το πιάνο μου κοιμάται;

Και πόσο όμορφο είναι να γυρνάς σπίτι, έτοιμος να θέλεις να βάλεις τα κλάμματα, και να υπάρχει κάποιος εκεί να σε πάρει αγκαλιά; Να σε σφίξει και να σε κρατήσει μέχρι να στεγνώσει και το τελευταίο δάκρυ... Να σου μιλάει για κάθε τι άσχετο, για να μπορέσεις να ξεχαστείς και να ηρεμήσει η καρδιά σου απο αυτήν την τρελή κούρσα;

Δεν ξέρω αν είμαι τυχερός ή άτυχος. Τυχερός γιατί έχω πια όλα αυτά ή άτυχος γιατί ξέρω ότι ίσως κάποια στιγμή να μην τα έχω. Όχι γιατί θα το θέλω εγώ, αλλά γιατί κάτι ανώτερο θα το έχει αποφασίσει.

Το ξέρω είναι κουτό να το σκέφτομαι και να χάνω στιγμές, αλλά το σκέφτεσαι θες δε θες.

Αυτή είναι η ζωή, δίνει αλλά και παίρνει. Στο τέλος πάντα κάτι παίρνει.

Για δύο πράγματα δεν μετανιώνω στη ζωή μου. Που γνώρισα τις "μαργαρίτες" και τις "τουλίπες". Οι πρώτες με δίδαξαν πάρα πολλά και σημαντικά πράγματα μέχρι και πριν κάποιους μήνες, και οι δεύτερες αυτά τα πράγματα τα βάζουν τώρα σε εφαρμογή και συνεχίζουν να με διδάσκουν. Πάντα θα είναι σημαντικό μέρος της καρδιάς μου και της ζωής μου. Ξέρουν αυτές τί εννοώ και πού αναφέρομαι.... Και στις δύο πηγαίνει γάντι ένας συγκεκριμένος στίχος απο το παραπάνω εκπληκτικό τραγούδι : But watching stars without you , my soul cries...

Μην ανησυχείτε απο αύριο θα επανέλθω στο αισιόδοξο mood....