Midnight in Paris...!

Ένα Κυριακάτικο απόγευμα με μια υπέροχη ταινία! Πόσο καιρό περίμενα μια τέτοια Κυριακή... Έξω ο καιρός είναι βροχερός, συννεφιασμένος και μουντός. Ακούς τη βροχή να χτυπά στη βεράντα και στα παντζούρια, και εσύ με μία κούπα ζεστή σοκολάτα και φρεσκοψημένα (απο τα χεράκια μου φυσικά!) brownies...

Κάτω απο την αφρἀτη κουβερτούλα, στον καναπέ βλέποντας αυτήν την εξαιρετική ταινία! Τί άλλο να ζητήσω; Τίποτα..

Πόσο την λάτρεψα.. Δεν το περίμενα, διότι δεν είμαι φαν του Woody Allen. Μου άρεσαν τα πάντα, απο το σκηνικό, την ιστορία, τη μουσική, τους χαρακτήρες... Όλα.. Το τέλος το λάτρεψα ακόμη περισσότερο..

Μου έφερε στο μυαλό απίστευτες αναμνήσεις... Σχεδόν κάθε δρόμο και γωνία απο όπου περνούσε ο πρωταγωνιστής μου έφερνε στο μυαλό και μια ανάμνηση απο την παιδική μου ηλικία. Είναι στιγμές που το Παρίσι μου λείπει τόσο απίστευτα πολύ, που πονάει σχεδόν... Ποιός ξέρει ίσως κάποια στιγμή να επιστρέψουμε εκεί, αν κρίνω απο το πώς πάνε τα πράγματα εδώ.. Αυτό όμως είναι άλλη ιστορία...

Η πλάκα είναι ότι μικρός ονειρευόμουν να ζήσω κάτι όπως αυτό που έζησε ο πρωταγωνιστής.. Να βρεθώ δηλαδή ξαφνικά σε άλλη εποχή και να γνωρίσω όλα μου τα είδωλα. Πόσο απίστευτο θα ήταν να μπορέσω να συζητήσω με το Mozart; Να ανταλλάξουμε απόψεις; Να του δείξω τα κομμάτια (με το οποία φυσικά θα γελούσε μια τέτοιο διάνοια όπως αυτός...). Ή να γνωρίσω τόσες άλλες προσωπικότητες...

Είναι φορές που νιώθω ότι έχω γεννηθεί σε λάθος εποχή... Εγώ θα ήθελα να ζούσα είτε το 18ο αιώνα στην Ευρώπη, είτε κατά την Belle-epoque και τη δεκαετία 20-30 στο Παρίσι, είτε τις δεκαετίες 50-60 στην Αμερική... Είναι περίεργο σκέφτομαι, να νιώθω τόσο έντονα ότι κολλάω σε άλλη εποχή. Ότι δε συμβαδίζω με την τωρινή... Άραγε σε πολλά πολλά χρόνια θα υπάρχουν άτομα που θα λένε ότι θα ήθελαν να ζούσαν στη δική μας εποχή;

Midnight in Paris, λοιπόν. Σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα αγαπητοί μου αναγνώστες...

Κατα τ'άλλα η ζωή συνεχίζεται ήρεμα... Οι εξετάσεις έγιναν, πέρασα και τώρα μας μένει ένα μόνο σκαλί. Τα όνειρα γίνονται όλο και πιο μεγάλα, και αυξάνονται και δεν ξέρω αν θα επιτευχθούν τελικά. Εγώ απο τη μεριά μου όμως θα βάλω τα δυνατά μου...

Σκέψεις πολλές για το μέλλον γυροφέρνουν μέσα στο μυαλό μου. Η κατάσταση εδώ γίνεται όλο και πιο δύσκολη, και τα όνειρα μου δεν χωράνε σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Είναι ένα μέρος του μυαλού που θέλει να μείνει εδώ, αλλά είναι ένα άλλο μέρος που ουρλιάζει να φύγω εκεί όπου θα έχω την ευκαιρία να υλοποιήσω κάθε όνειρο. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω γιατί τώρα πια δεν έχω να σκεφθώ μόνο τον εαυτό μου, δεν είμαι μόνος και οι αποφάσεις επηρέαζουν πολλά πράγματα.

Όταν υπάρχει όμως τέτοια υποστήριξη όλα γίνονται πολύ πιο εύκολα. Θα δείξει το μέλλον.

Να ευχηθώ καλό κουράγιο σε όσους μένουν στην Αθήνα διότι μας περιμένει εβδομάδα παθών με τις απεργίες......... Το μόνο που παρακαλώ είναι οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας να κάτσουν στα αυγά τους την Παρασκευή............ Ειδικά μετά την ταινία θέλω όσο τίποτε να πάω Παρίσι για να "πάρω τη δόση " μου (μεταφορικά το λέω, μην με παρεξηγήσει κανείς.....). Εστώ και αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να παραστώ στο γάμο ξαδέρφης απο μία μεριά "σογιού" (να το πω λαικά...) που δε χωνεύω......

Καλή εβδομάδα λοιπόν να έχουμε, και να είναι γεμάτη βροχή, κρύο και μουντό καιρό!!