Χρόνος...

Μια απλή λέξη αποτελούμενη από 6 γράμματα, και κρύβει τόσα πράγματα στο νόημα της...

Χρόνος.

Θεωρούμε όλοι μας ότι έχουμε άπλετο χρόνο μπροστά μας, για να κάνουμε το οτιδήποτε. Από τα πιο απλά μέχρι και τα πιο σημαντικά. Κι όμως... Πόσο λάθος είμαστε. Το ξέρω καταντάνε κλισέ τέτοιου είδους σκέψεις, αλλά όταν σε αφορούν και παρακτικά τότε μόνο κλισέ δεν είναι. Τότε είναι που σκέφτεσαι , και αναρωτιέσαι γιατί δεν έπαιρνες ποτέ στα σοβαρά τέτοιες κλισέ σκέψεις.

Έχω ξαναπεράσει απο αυτό το στάδιο σκέψεων αρκετές φορές στη ζωή μου. Είτε λόγω έμμεσης αιτίας είτε λόγω άμεσης. Κι όμως ποτέ, δε συνειδητοποίησα τη σημασία της λέξεως χρόνος, όσο το έκανα τώρα.

Βγαίνοντας απο το γιατρό σήμερα, μου ήρθε ένα απόσπασμα απο το βιβλίο 11 λεπτά :

"Η μικρή πείρα της ζωής μου έχει διδάξει ότι σε κανέναν δεν ανήκει τίποτα, ότι όλα είναι μια ψευδαίσθηση και αυτό ισχύει και για τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά. Όποιος έχει χάσει κάτι που είχε σίγουρο, τελικά μαθαίνει ότι τίποτα δεν του ανήκει.. και αν τίποτα δεν μου ανήκει, δεν είμαι αναγκασμένη να ξοδεύω το χρόνο μου για πράγματα που δεν είναι δικά μου. Καλύτερα να ζω σαν να ήταν σήμερα η πρώτη (ή η τελευταία) μέρα της ζωής μου...."

Πόσο ταιριάζει γάντι αυτό το κομμάτι στις σημερινές σκέψεις.. Απο Δευτέρα ξεκινά άλλος ένας κύκλος καθημερινών σωματικών αλλά και ψυχολογικών ταλαιπωριών. Για πόσο ακόμη; Έχει αρχίσει να με κουράζει απίστευτα αυτό το βιολί. Είναι φορές που σκέφτομαι, αν είναι ένας τρόπος η μοίρα να σου στέλνει ένα μήνυμα με όλο αυτό, ποιός ο λόγος να το παλέψεις. Το ξέρω απαισιόδοξες σκέψεις πάλι. Αλλά και η υπομονή ενός ανθρώπου έχει και τα όριά της.

Και η κωλοφαρδία του επίσης. Ξεγελάς τη μοίρα μία φορά. Την ξεγελάς δεύτερη. Την ξεγελάς όμως και μία τρίτη; Εκεί σε θέλω.... Προφανώς ο χρόνος θα το δείξει. Να τος πάλι ο χρόνος.

Ήλπιζα ότι πριν από αυτήν τη διαδικασία θα προλάβαινα να απολαύσω ακόμη ένα ωραίο τριήμερο στην αγαπημένη μου Κεφαλονιά, αλλά φυσικά όντας γκαντέμης, δε θα συμβεί κάτι τέτοιο..
Έπρεπε να ανεβάσω πυρετό σήμερα... Και φυσικά ο γιατρός δεν με αφήνει να το κουνήσω ρούπι, όχι απλά απο το σπίτι, αλλά απο το δωμάτιο.

Τέλεια, γιατρέ.... Ευχαριστώ.

Ώρες ώρες νιώθω ότι απλά πρωταγωνιστώ σε ένα πολύ κακογραμμένο σενάριο. Σκέφτομαι όμως ότι δεν θα υπήρχε κάποιος σεναριογράφος με τόσο μεγάλη φαντασία για να γράψει κάτι τέτοιο. Και βιβλίο να γινόνταν ίσως και να το κατέτασσαν στην επιστημονική φαντασία.

Το περίεργο είναι ότι ενώ αυτήν την φορά τα πράγματα και η έκβαση κρίνονται πιο δυσοίωνα απο την προηγούμενη φορά, εγώ δε νιώθω τόσο χάλια όσο τότε. Ίσως επειδή έχω αποδεχθεί την πιθανότερη τελική έκβαση; Ίσως επειδή δεν θα το περάσω ολομόναχος; Ίσως επειδή ψυχολογικά ήμουν ήδη προετοιμασμένος σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο για μια τέτοια έκβαση; Δεν ξέρω. Ίσως να αλλάξει και η διάθεση στη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας. Ίσως και όχι.

Το θέμα είναι ότι τώρα, απλά πονάει ακόμη πιο πολύ. Πιο πολύ γιατί σκέφτεσαι ότι σε αυτή τη φάση, αυτά που θα χάσεις είναι πια τόσα πολλά. Και καλά εσύ, δεν θα το συνειδητοποιείς. Αλλά οι άλλοι θα τραβήξουν το λούκι. Και τώρα οι άλλοι είναι αρκετοί.

Έχω κάνει μια λίστα. 10 πράγματα που πρέπει πάση θυσία να πραγματοποιηθούν. Ας το πω 10 επιθυμίες, και όνειρα. Να κλείσουν λογαριασμοί, να γιατρευτούν παλιές φιλίες, να αποδείξω τη δική μου αλήθεια που τόσες φορές έχει αμφισβητηθεί, να συγχωρεθώ, να συγχωρέσω, να δω και να γνωρίσω πράγματα που θεωρούσα ότι είχα χρόνο να τα κάνω. Πράγματα που έχω ανάγκη να γίνουν. Για εμένα, για τη ψυχολογία μου.

Προτιμώ να νιώθω ότι ο χρόνος πιέζει και να βιαστώ, παρά να συνειδητοποιήσω απο τη μια μέρα στην άλλη ότι ο χρόνος έχει μετακομίσει αλλού. Και να το μετανιώσω.

Κάποιος για να με "παρηγορήσει" μου είπε να μην ανησυχώ διότι όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Πες μου λοιπόν το λόγο για τον οποίο γίνονται όλα αυτά και εκεί να το δεχθώ. Μέχρι τότε όμως, δε δἐχομαι τίποτα. Και μέχρι τότε άσε με να βρίζω, να φωνάζω και να πετάω πράγματα αγανακτισμένος και οργισμένος, για αυτήν την οικογενειακή "κληρονομιά."