Γκρίζες μέρες...

Γκρίζες μέρες με την έννοια της διάθεσης... Έτσι έκανα μικρός, χαρακτήριζα τη διάθεσή μου με ένα χρώμα. Λόγω του asperger δεν μπορούσα να εκφράσω κάθε συναίσθημα. Να το αναγνωρίσω και να το εκφράσω. Ο μόνος τρόπος ήταν η μουσική ή τα χρώματα.

Ήμουν τυχερός που είχα μια μαμά όπως τη δική μου. Πόσες ώρες, πόσες μέρες και πόσους μήνες ξοδέψαμε για να φθάσω στο σημείο να αντιστοιχίσω το γκρι στη θλίψη, το κόκκινο στο θυμό, τα έντονα και δυνατά κομμάτια στα νεύρα, τα ήρεμα κομμάτια στη ρομαντική και ήρεμη διάθεση. Ένας θεός ξέρει πόσα και τί περάσαμε για να φθάσω σε αυτό το σημείο. Και όμως είναι μέρες που θεωρώ ότι είμαι τόσο μα τόσο πίσω...

Σκέφτομαι αν ποτέ κάνω παιδί και το κληρονομήσει, πώς θα τα καταφέρω; Ξεκίνησε χάλια αυτή η μέρα... Εδώ και κάποιες μέρες βλέπω κάτι περίεργα όνειρα. 2-3 έχουν βγει και αληθινά και αυτό με τρομάζει.. Κάθε φορά βλέπω ότι άτομα που αγαπώ κάτι παθαίνουν... Περνώ αυτή τη φάση και πάλι... Το φόβο μήπως χάσω τα άτομα γύρω μου... Είναι που έχασα ήδη αρκετά άτομα και βγαίνει και πάλι στην επιφάνεια αυτό το συναίσθημα.

Νιώθω και ένα βάρος. Ένα κάτι που δεν ξέρω πως να προσδιορίσω. Δεν ξερω τί είναι, δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω. Όταν προσπαθώ να το βγάλω σε μουσική βγαίνει κάτι ανάμεσα σε ήρεμη και ταραγμένη μελωδία. Βγάλε άκρη τώρα... Είναι μέρες που με κουράζει όλο αυτό. Με κουράζει το να πρέπει να ακολουθώ πρόγραμμα, με κουράζει η σκέψη του αν βγω απο το πρόγραμμα θα νιώσω ότι κάτι γκρεμίζεται, με κουράζει το να βλέπω μια έκφραση και να μην ξέρω πάντα τί να αντιπροσωπεύει, με κουράζουν τα πάνω και τα κάτω.

Έχοντας βρει έναν άνθρωπο που τα παραβλέπει όλα αυτά, που τα αντέχει, που μειώνει την ένταση των δυσκολιών, που δεν με κατηγορεί για το τί θα πω, τί θα κάνω διότι αναγνωρίζει ότι δεν ελέγχω πάντα κάποια πράγματα, νιώθω τυχερός. Πολύ τυχερός. Νιώθω ότι κατά κάποιον τρόπο είναι και πάλι δίπλα μου η μητέρα μου.

Πώς γίνεται να μην μπορώ να διαχειριστώ πράγματα που έχουν σχέση με εμένα, και μπορώ να διαχειριστώ παιδιά με τις ίδιες ακριβώς δυσκολίες με εμένα; Ίσως να φταίει ότι ενδιάμεσος είναι η μουσική. Μακάρι να μπορούσα να επικοινωνήσω με όλον τον κόσμο μόνο με μουσική. Πολλά πράγματα θα ήταν τόσο απλά, τόσο διαφορετικά. Πολλά άτομα θα ήταν ακόμη στη ζωή μου.

Είναι μέρες που δε θέλω να βγω απο το σπίτι γιατί εδώ είμαι καλά. Νιώθω καλά στο χώρο μου. Θυμάμαι μικρός περνούσα την ίδια φάση ανα στιγμές. Δεν ήθελα να πάω σχολείο γιατί ήξερα τί θα αντιμετωπίσω, προτιμούσα να μείνω σπίτι. Να ταξιδέψω στους δικούς μου κόσμους. Στους κόσμους που δημιουργούσα ανάμεσα στους 4 τοίχους του δωματίου μου. Εκεί όπου δε δεχόμουν κριτική ή κάποιο πλάγιο βλέμμα. Σήμερα ήταν μία απο αυτές τις μέρες..

Ίσως να φταίει το ότι την ψιλοάρπαξα, το ότι βλέπω αυτά τα περίεργα όνειρα, το ότι τώρα με πιάνει η συνειδητοποίηση των τελευταίων αλλαγών. Δεν ξέρω...

Θα μου περάσει ξέρω... Δεν είμαι πια μόνος τώρα και ξέρω ότι με μια αγκαλιά θα έχουν όλα περάσει... Χαζές γκρίζες μέρες...

Το χθεσινό επεισόδιο glee με έβαλε σε σκέψεις πάνω σε πολλά θέματα... Ίσως πρέπει να αποδεχθώ κάποιες καταστάσεις μια για πάντα. λολ τι σου κάνει ένα απλό glee τελικά.. Βέβαια ίσως πρέπει οι άλλοι να αποδεχθούν κάποια δικά μου θέματα και όχι τόσο εγώ.

Θέλω να πω ποιός ορίζει το κανονικό; Τί θεωρείται νορμάλ; Γιατί το να είσαι νορμαλ να πρέπει να σημαίνει ότι μοιάζεις στην πλειοψηφία; Γιατί να μην είναι η πλειοψηφία που δεν είναι νορμαλ;

Ίσως η μητέρα μου να είχε δίκιο που επέλεγε να δει την κατάστασή μου ως χάρισμα και όχι ως δυσκολία. Βέβαια μητέρα είναι αυτή. Κάθε μητέρα βλέπει ως χάρισμα κάθετι που έχει το παιδί της. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τί είναι νορμαλ και τί όχι.

Ίσως πολύ απλά ειναι καιρός να σταματήσω να δίνω τόση σημασία στο τί λέει ή τί σκέφτεται ο κόσμος για εμένα. Περνάμε πολύ χρόνο από τη ζωή μας σκεφτόμενοι τέτοια πράγματα και τελικά χάνουμε την ουσία.

Και έχω χάσει αρκετή ουσία. Και δεν πάει άλλο. Είναι ανούσιο να προσπαθώ να προσαρμοστώ σε μια κοινωνία που η ίδια έχει τα δικά της τεράστια προβλήματα, τα οποία αρνείται να δει.

Σημασία έχει να κάνεις αυτό που νιώθεις εσύ. Αυτό που κάνει εσένα ευτυχισμένος. Και ο κόσμος ας λέει ό,τι θέλει. Οκ είμαι περίεργος, έχω κολλήματα, έχω παραξενιές. Θέλω όλα τα ρούχα να είναι ανα σειρά, χρώμα και είδος. Θέλω τα φαγητά να μην ακουμπάνε μεταξύ τους. Θέλω να είναι όλα ευθυγραμμισμένα. Θέλω να ακολουθώ ορισμένη σειρά σε κάποιες καθημερινές πράξεις. Δε μπορώ να ξέρω αν αυτό που δείχνεις είναι όντως χαρά ή λύπη.

Και ποιός δεν έχει τις παραξενιές του στο κάτω-κάτω; ΛοΛ τουλάχιστον εγώ έχω τη δυνατότητα να τις δικαιολογώ και "ιατρικο-ψυχολογικά"...

Ελπίζω αύριο να ειναι μια χρωματιστή ημέρα και όχι γκρίζα...

Fix you,εξαιρετικό τραγούδι με τρομερό στίχο, σε πολύ καλή εκτέλεση απο Glee...

When you try your best, but you don't succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired, but you can't sleep
Stuck in reverse

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone, but it goes to waste
Could it be worse?

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you