Ο Δαίμονας μέσα μου...

Σήμερα ξεκίνησε η τρίτη φάση της μάχης έναντι σε αυτό το Δαίμονα που ζει μέσα μου εδώ και κάποιον καιρό. Τον ένιωσα που ξύπνησε και άρχισε να μάχεται. Κάθε κύτταρό μου ένιωσε την κραυγή του, και την ένταση της σύγκρουσης.

Κι εγώ εκεί. Θεατής σε μια μάχη της οποίας η έκβαση δεν εξαρτάται απο εμένα. Σκέψεις, φόβοι κι γεγονότα συνοδοί μου σε αυτή τη μάχη. Όσο και αν προσπαθείς να επικεντρωθείς σε όμορφες σκέψεις, οι κραυγές και τα χτυπήματα δε σε αφήνουν. Τον μισώ. Αν είχα ένα σπαθί και αν ο Δαίμονας αυτός είχε υπόσταση, τότε θα μαχόμουν με όλη μου τη δύναμη, θα του κάρφωνα το σπαθί στην καρδιά.

Εύχομαι να μην με ακούει. Ίσως να θελήσει να πάρει εκδίκηση και να με καρφώσει αυτό στη δική μου την καρδιά.

Ένας Δαίμονας, μια αρρώστεια. Κάτι το τόσο μισητό. Κάτι που με κρατά μακρυά απο αυτά που αγαπώ, και που με έκαναν καλά όλον αυτόν τον καιρό. Κάτι που δε με αφήνει να εκφραστώ. Ένας Δαίμονας που χαίρεται γιατί έχω μπλοκάρει και δε μπορώ να παίξω ούτε μια νότα. Ένας Δαίμονας που μου πήρε άτομα και πράγματα που αγαπούσα. Ηλίθιος Δαίμονας.

Δυο φορές τον πάλεψα, και τις δυο φορές βγήκα νικητής. Η τρίτη θα είναι και η φαρμακερή;

Η έκβαση της μάχης θα δείξει. Πειράζει να θεωρώ ότι είναι άδικο; Πειράζει που θέλω να δώσω μια μπουνιά στον τοίχο και να τον γκρεμίσω; Πειράζει που θέλω να φωνάξω τόσο δυνατά έτσι ώστε να με ακούσουν μέχρι το διάστημα; Πειράζει που θέλω να κλάψω; Πειράζει που φοβάμαι;

Πειράζει...

Ακούγοντας ράδιο, όσο μαινόταν η μάχη μέσα μου, έπεσα στο παραπάνω τραγούδι. Δεν έχω λόγια για την "εκπληκτικότητά" του. Τί να πρωτοπω; Για τη μουσική; Τη μελωδία; Τη φωνή; Το στίχο; Τον εκπληκτικό και τόσο αληθινό και οικείο στίχο για μένα. Ήταν σημαδιακό να το πετύχω εκείνη τη στιγμή.

Ένα μικρό ευχαριστώ στο μικρό μου Σπύρο. Που απο τη στιγμή που ανέβασα πυρετό δεν έχει φύγει στιγμή απο το πλάϊ μου, κάνοντας κάθε χαζομάρα για να γελάσω. Έχουν δίκιο όσοι μιλούν για την εξελιγμένη σκυλίσια διαίσθηση..

I hurt myself today
to see if I still feel
I focus on the pain
the only thing that's real
the needle tears a hole
the old familiar sting
try to kill it all away
but I remember everything

what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of thorns
upon my liar's chair
full of broken thoughts
I cannot repair
beneath the stains of time
the feelings disappear
you are someone else
I am still right here

what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

if I could start again
a million miles away
I would keep myself
I would find a way