Φωνή της ψυχής #4

Εγώ και το πιάνο σε ένα μυστικό χορό... Σε ένα τανγκό μόνο για εμάς τους δύο.
Πατάω το πλήκτρο, βγάζει μελωδία. Μου βγάζει συναίσθημα και απαντάω με νότες.

Μία συνεχής ανταλλαγή, πότε ήρεμη πότε βίαιη. Μα πάντα αληθινή και ειλικρινής.
Δεν του κρύβω και δε μου κρύβει τίποτα.

Σύντροφος στη μοναξιά, στο θυμό, στη λύπη, τη χαρά και την ευτυχία.

Και σήμερα πάλι εδώ πιστός όπως πάντα.

Ξαφνικά τίποτα δε βγάζει νόημα και νιώθω ότι όλα με πνίγουν. Όλα μαυρίζουν και
το μόνο που φαίνεται είναι το πιάνο.

Μόλις όμως τα δάχτυλα χαϊδέψουν έστω και λίγο τα πλήκτρα, όλα
αποκτούν νοήμα. Όλα αποκτούν χρώμα.

Και πάνω απο όλα η ψυχή αποκτά φωνή.

Και εγώ νιώθω ζωντανός, ανοιχτός σε κάθετι...

Χἀζευα κάτι ταινίες μικρού μήκους και έπεσα σε 2-3 αρκετά καλές.. Ειδικά μία με έκανε να ανατριχιάσω κατά κάποιον τρόπο. Ανατρίχιασα γιατί ήταν λες και έβλεπα κάπως τον εαυτό μου. Όπως ο παρακάτω ηλικιωμένος δεν έβλεπε, και μόλις έπαιξε πιάνο όλα φωτίστηκαν γύρω του έτσι κι εγώ. Όταν με πιάνουν οι κρίσεις του συνδρόμου ή τα νεύρα μου ή οτιδήποτε άλλο, όλα γίνονται μαύρα. Κατάμαυρα και δεν βλέπω τίποτα μπροστά μου. Όλα όμως αρχίζουν και ξεδιαλύνουν όταν παίζω. Όλα αποκτούν νόημα. Η ψυχή βρίσκει το δρόμο της.

Το βιντεάκι είναι το εξής :



Και να προσθέσω άλλο ένα βιντεάκι, που ουσιαστικά είναι μια μάχη μεταξύ των πνευμάτων του Chopin και του Beethoven. Έξυπνο βιντεάκι που μου άρεσε πάρα πολύ!