Αισιόδοξη ηλιαχτίδα....

Η πρώτη μου αγαπημένη σκηνή απο αυτό το υπέροχο κινούμενο σχέδιο της Disney... Έχω χάσει το μέτρημα απο τις φορές που το έχω δει. Είχα να το πάθω απο τότε που είχε βγει ο βασιλιάς των λιονταριών (το πιο κορυφαίο για εμένα..)

Νομίζω ότι με αυτή τη δουλειά η Disney έκανε και πάλι τα μαγικά της, τα οποία είχε καιρό να κάνει..

Είναι κάτι παραπάνω απο ταινία για εμένα. Μου θυμίζει μια περίοδο της ζωής μου. Λίγο περίεργος ο τρόπος που μου τη θυμίζει ίσως. Οι χαρακτήρες και το όλο σκηνικό μου θυμίζει ένα παραμύθι γραμμένο για εμένα.. Με μια άτσαλη πριγκίπισα και έναν γοητευτικότατο (ευλογούμε τα γένια μας, ναι ναι....) ιππότη. Όποτε τη βλέπω θυμάμαι εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο. Μία απο τις πιο ευτυχισμένες της ζωής μου. Όλα αυτά βέβαια ανήκουν στο παρελθόν, αλλά δεν παύουν να είναι μέρος της προσωπικότητας μου, και κατά έναν τρόπο βοήθησαν στο να είμαι αυτός που είμαι τώρα.

Ολόκληρο τατουάζ αφιερώθηκε σε αυτό, στο κάτω-κάτω. Ένα σημάδι για να μου θυμίζει πρόσωπα και καταστάσεις. Ευχάριστες και δυσάρεστες. Σημαντικές όμως. Άσχετα με το αποτέλεσμα, τις θυμάμαι και χαίρομαι τελικά που τις έζησα. Κι όμως ναι... Έφθασα με πολύ πολύ βοήθεια στο σημείο να αποδεχθώ τα πάντα. Βοηθήθηκα στο να συνειδητοποιήσω ότι κάποιες φορές στη ζωή σου περνάς δύσκολες στιγμές. Αυτές οι στιγμές όμως σε βοηθούν δίχως να το καταλαβαίνεις. Και εντάξει δεν ήταν μόνο δύσκολες στιγμές. Ήταν και ευχάριστες και χαρούμενες. Στιγμές γεμάτες γέλια, πειράγματα και εξωπραγματικές καταστάσεις. Ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου. Ένα κεφάλαιο για το οποίο έχω επιλέξει πια να σκέφτομαι μόνο τις καλές του μεριές.

Άσχετα με το αν έχουμε προχωρήσει, δεν ξεχνάς εύκολα κάτι τόσο δυνατό. Απλά μαθαίνεις να ζεις με αυτό και προχωράς... Το κάνεις μέρος της καθημερινότητάς σου. Και χαίρεσαι που έχεις δίπλα σου κάποιον που το δέχεται. Και σε βοηθά να ζεις αρμονικά με αυτό.

Πως μου ήρθε τώρα η ταινία; Απλά έτυχε να τη δείξουν, την είδα και έκανα μια μικρή βουτιά στο παρελθόν... Και για πρώτη φορά μια βουτιά όχι συνοδευόμενη απο θλίψη και πόνο, αλλά από μια γλυκιά νοσταλγία κατα κάποιον τρόπο, και μια ευχαρίστηση. Και το ακόμη πιο περίεργο; Μου έδωσε δύναμη για ό,τι πρόκειται να έρθει απο Δευτέρα....

Και θα κλείσω με μία επίσης αγαπημένη σκηνή η οποία είναι κατά μιαν έννοια χαρακτηριστική εκείνης της περιόδου lol...

"Eugene : But i know what the big question is. Did Rapunzel and i ever get married? Well i'm pleased to tell you that after years and years of asking, asking, asking I finally....said yes.

Rapunzel: Eugene...

Eugene: All right, I asked her...."