..unfinished business...

Ελπίδα, χρόνος, αγάπη, ζεστασιά, φόβος, θλίψη, απώλεια, στιγμές. Είναι μερικές απο τις λεξεις τις οποίες έπρεπε με κάποιον τρόπο να περιγράψω και να πω τί σημαίνουν για εμένα. Πίστευα ότι αυτές οι ομαδικές συνεδρίες δεν θα οδηγούσαν πουθενά. Κι όμως, τελικά πόσο σε ανακουφίζει το να ξέρεις ότι εκεί έξω υπάρχουν και πόσα άλλα άτομα που περνάνε το ίδιο με εσένα. Είναι λίγο ειρωνικό βέβαια το γεγονός ότι σε ανακουφίζει το ότι κάποια άτομα έχουν αυτή την ασθένεια. Ειρωνικό και ίσως άσχημο;

Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω όμως.. Δεν είναι ότι σε ανακουφίζει, απλά νιώθεις ότι υπάρχει κάποιος που δεν θα σου πει καλό κουράγιο, υπομονή και ό,τι άλλο κοινότυπο κυκλοφορεί αλλά θα βρίσει, θα σου πει καλά κάνεις και νιώθεις έτσι και όταν σου πει καταλαβαίνω, θα το εννοεί πραγματικά.

Θεραπεία μέσω των τεχνών λοιπόν. Είναι περίεργο το ότι μέχρι πριν κάποιο διάστημα εσύ βρισκόσουν στη θέση του θεραπευτή ενώ τώρα βρίσκεσαι στην άλλη πλευρά. Ζωγραφική, μουσική, συγγραφή. Όλα αυτά μπλέκονται μεταξύ τους για να μιλήσουν για εσένα. Να μιλήσουν στη θέση της ψυχής σου η οποία έχει τα χείλη της σφραγισμένα.

Θέλει να μιλήσει η καημένη, αλλά κάτι την εμποδίζει. Την εμποδίζει ότι ίσως πέσει πάνω σε έναν τοίχο. Ή ότι θα κριθεί, για πράγματα που δεν μπορεί να ελέγξει. Έχει εμπειρία η ψυχή πάνω σε κάτι τέτοιο και προσέχει μην καεί και πάλι. Δεν θα το αντέξει αν πρέπει να ξαναπεράσει την ίδια διαδικασία και πάλι απο την αρχή.

Είναι σε καλό σημείο τώρα, την παλεύει σε κάποια πλαίσια.

Με τρομαξαν όμως τα πρωινά αποτελέσματα. Ζωγραφιές μουντές, δίχως ψυχή και ζωή. Δίχως σημάδια ελπίδας. Λέξεις μπερδεμένες, δυσνόητες, μουσικές βαριές, με πολλές και ασύνδετες μεταξύ τους νότες. Η δυσφορία στο μεγαλείο της. Το μπέρδεμα ακόμη περισσότερο.

Παλεύω κάθε βράδυ να απελευθερωθώ απο αυτά τα δεσμά. Αλλά δε γίνεται τίποτα. Νιώθω ότι έχω κολλήσει σε ένα σημείο που ψάχνω το κλειδί, και αν το βρω θα απελευθερωθώ.. Μπορεί να ήταν όλα μπερδεμένα, κι όμως μέσα απο το μπέρδεμα βγήκε νόημα.

Μακάρι να μπορούσα να μιλήσω στον κόσμο με μουσική και με ζωγραφική. Μακάρι να μπορούσα να δώσω τη δικη μου οπτική με αυτόν τον τρόπο. Μουσικοζωγραφιστά. Πόσο πιο κατανοητός θα ήταν για μένα αυτός ο κόσμος..

Χθες βράδυ πάλι τα έσπασα. Οκ, μάλλον απο εδώ και πέρα θα πρέπει να πάρουμε χάρτινα ποτήρια, πιάτα κλπ.. Δεν ξέρω τι με έπιασε. Ήταν μια έντονη όπου είχα την απίστευτη ανάγκη να μιλήσω κάπου για όλα αυτά. Κατά έναν δαιμονικό τρόπο όμως έτυχε εκείνη τη στιγμή κανείς να μη μπορεί. Άλλοι για σοβαρούς λόγους και άλλοι επειδή δεν ήθελαν. Μπήκε λοιπόν στο τέρμα το παρακάτω τραγούδι (το οποίο τελευταία μπαίνει συχνά στη διαπασών), ο θυμός ανέβηκε μέχρι το κεφάλι, μλέχτηκαν και τα διάφορα περίεργά μου και το αποτέλεσμα; Άλλα 5 ράμματα στο χέρι, ένα βάζο χίλια κομμάτια και το τραπέζι του σαλονιού με μια ρωγμή να, με το συμπάθειο... Ομολογώ όμως ότι βοηθά. Ναι δεν είναι λύση να ξεπαστρεύω το σπίτι, αλλά κάτι είναι και αυτό...

Να λοιπόν το κατάλληλο τραγούδι για όσους θέλουν να ξεσπάσουν (σπάστε και 2-3 ποτήρια καλό κάνει):

Μου είπαν λοιπόν ότι πρέπει να ολοκληρώσω όλες τις μισοτελειωμένες δουλειές του παρελθόντος αν θέλω εγώ να προχωρήσω ολοκληρωτικά. Έχει ήδη ξεκινήσει η διαδικασία. Έπιασα λοιπόν ό,τι έχω ξεκινήσει, σε όλα τα επίπεδα είτε είναι κείμενα, είτε είναι ανθρώπινες σχέσεις είτε διάφορα άλλα και τα ολοκληρώνω.. Πρώτο βήμα;
Ένα συγγραφικό εγχείρημα, το οποίο αλλιώς είχε αρχίσει, και αλλιώς όπως φαίνεται θα προχωρήσει. Αλλά το έχω βάλει σκοπό να ολοκληρωθεί, αλλάζοντας την αρχική πορεία του. Όπως έγινε και στη ζωή τελικά, τώρα που το σκέφτομαι..

Για όσους παρακολουθούσαν και το πρώτο μου μπλογκ θα ξέρουν περί τίνος πρόκειται, για τους άλλους (αν και όσοι ενδιαφέρονται ας μου στείλουν μαιλ για να μάθουν την αρχή, ή και όσοι το έχουν ξεχάσει και επιθυμούν να το θυμηθούν), ορίστε λοιπόν η συνέχεια της βροχής. Δεν είναι και τίποτα το ιδιαίτερο μη φανταστείτε, απλά για να γεμίζουν κάποιοι στόχοι γίνονται όλα αυτά..

Κεφάλαιο 15^ο – Αριάδνη

Για πρώτη φορά είχα ξυπνήσει νωρίς -­­ ­­δεν ήμουν ιδιαίτερα φίλη με το πρωινό ξύπνημα γι´αυτό και ήταν πρωτοφανές. Δε θέλησα να κουνηθώ για να μην τον ξυπνήσω. Το ελάχιστο που είχε κοιμηθεί το πέρασε βλέποντας εφιάλτες. Όπως μου εξήγησε, απο τότε που έχασε τη μητέρα του σχεδόν κάθε βράδυ τον καταδίωκαν φριχτοί εφιάλτες. Αφού κατάφερα να τον ηρεμήσω, τον πήρε και πάλι ο ύπνος. Χάζευα το πρόσωπό του. Πόσο γαλήνιο φαινόταν τώρα. Τα ανάκατα μαλλιά του, του πρόσδιδαν μία παιδική ομορφιά.

Απέκλεισα όλους τους εξωτερικούς ήχους, για να κούσω μόνο την ανάσα του. Τόσο ήρεμη και ρυθμική, έπιασα τον εαυτό μου να ταυτίζεται μαζί του. Δεν κρατήθηκα και του χάϊδεψα το αφτί και ύστερα τα μάγουλα, ξυπνώντας τον φυσικά.

- Τί έγινε; Πέθανα και πήγα στον παράδεισο; Γιατί νομίζω ότι βλέπω έναν άγγελο, είπε χαρίζοντας μου ένα πλατύ χαμόγελο.

-Μμ, αυτά έλεγες για να ρίχνεις τις αμέτρητες κοπέλες του παρελθόντος, στο κρεββάτι σου; Του είπα πειρακτικά τσιμπώντας τον ελαφρά στην κοιλιά.

-Μπαα.. Δε χρειαζόταν να πω τίποτα. Τα έκανα όλα με ένα βλέμμα!

-Χαζέ.... Έχεις υπερτροφικό εγώ, να ξέρεις...

-Σε πειράζω καρδιά μου. Αυτά εξ´άλλου ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα σοβαρεύτηκα!

-Το καλό που σου θέλω! Του είπα και τον έσφιξα στην αγκαλιά μου. Μακάρι να μην τελείωνε ποτέ αυτή η τιγμή. Ήμασταν τόσο καλά μαζί. Η σκέψη ότι σε έξι μέρες θα έφευγε και πάλι, με έκανε να τον σφίξω ακόμη πιο δυνατά.

-Αγάπη μου όσο και να λατρεύω να σε έχω αγκαλιά πιστεύω ότι πρέπει να ετοιμαστούμε. Σε μια ώρα έχουμε ραντεβού με το Χριστόφορο και ύστερα πρέπει να πάμε απο το γραφείο του πατέρα του για την τελευταία υπογραφή. Πώς θα αρχίσουμε να το στέλνουμε σε εκδοτικούς οίκους αν δεν ολοκληρώσεις την κατοχύρωση;

Πίστευε σε μένα. Πίστευε πραγματικά ότι το βιβλίο μου άξιζε, και αυτό με έκανε να νιώθω ακόμη πιο έντονη την αγάπη μου γι´αυτόν. Αφού ετοιμαστήκαμε -ύστερα απο πολλές προσπάθειες, μιας και δε χορταίναμε ο ένας τον άλλον- συναντήσαμε το Χριστόφορο για καφέ. Ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα μαζί, εκτός φυσικά απο τότε που είχαμε συναντηθεί τυχαία στο εστιατόριο. Ομολογώ είχαν πολύ πλάκα. Ο ένας δε σταματούσε να τσιγκλάει τον άλλον. Φαινόταν ότι μεταξύ τους υπήρχε μια δυνατή φιλία. Ήταν τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες κι όμω ταίριαζαν απόλυτα.

Ανά στιγμές έχανα τη ροή της συζήτησης διότι η ματιά μου πάγωνε την εικόνα του Αλέξανδρου. Μια εικόνα τόσο όμορφη με αυτόν αν ξεκαρδίζεται, να δείχνει ευτυχισμένος. Ήθελα να κρατήσω κάθε λεπτομέρεια μέσα στο μυαλό μου, για να ανατρέχω εκεί τον καιρό που θα λείπει και πάλι. Ύστερα απο 2 πολύ ευχάριστες ώρες κατευθυνθήκαμε προς το γραφείο του κύριου Μάνου για τα τελευταία διαδικαστικά.

-Καλώς τα παιδιά, μας είπε με ενθουσιασμό όταν μπήκαμε στο γραφείο.

-Καλημέρα κύριε Μάνο, πώς είστε; Ρώτησε ο Αλέξανδρος με έναν εμφανή σεβασμό στη φωνή του. Μου είχε πει στο παρελθόν ότι η μητέρα του ήταν η παιδική φίλη του κύριου Μάνου, εξ´ου και οι οικογενειακές σχέσεις. Τον εκτιμούσε και τον θεωρούσε πολύ δικό του άνθρωπο διότι ήταν ένας συνδετικός κρίκος με τη μητέρα του.

-Αλέξανδρε αγόρι μου θα σε μαλώσω! Γιατί αδυνάτησες έτσι; Για έλα καμιά μέρα απο το σπίτι να σε ταϊσει η Φρόσω μπας και πάρεις κανέναν κιλό...

-Γι᾽αυτό ο Χριστόφορος έζει κάνει κοιλίτσα ε; Γιατί επέστρεψε στα φαγητά της μαμάς του! Μην ανησυχείτε κύριε Μάνο, παρωδικά προβληματάκια, θα τα ξεπεράσω.

-Ναι ξέρω. Τα λέμε με τον πατέρα σου συχνά, και μου εξήγησε.

-Μάλιστα. Μην πιστεύετε και ό,τι σας λέει. Ξέρετε ζει στο δικό του κόσμο μια ζωή.

-Μη μιλάς έτσι βρε αγόρι μου.. Το ξέρεις ότι το κάνει απο υπερβολική αγάπη. Έχετε μόνο ο ένας τον άλλον στον κόσμο, δεν αξίζει να τσακώνεστε.

-Ας μην μπούμε σε αυτό το θέμα. Ήρθαμε για πιο ευχάριστα πράγματα εδώ.

Τότε στράφηκαν και οι δύο σε μένα με ένα χαμόγελο. Εκείνη τη στιγμή εγώ παρατηρούσα την εναλλαγή των χαρακτηριστικών στον πρόσωπο του Αλέξανδρου όταν η συζήτηση αφορούσε στον πατέρα του. Ήξερα μέσα σε άκρες ότι είχαν τεταμένες σχέσεις και ότι ήταν πιεστικός αλλά δεν είχε μπει ποτέ σε λεπτομέρειες. Δεν τον είχα πιέσει ποτέ να μου μιλήσει παραπάνω, διότι κάθε φορά το πρόσωπό του συννέφιαζε και ανέβαζε κάθε δυνατή άμυνα.

Οι διαδικασίες κράτησαν πολύ λίγο και μέσα σε μερικά λεπτά ήταν πια επίσιμο. Είχα κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου μου. Τι συγκίνηση!

-Λοιπόν Αριάδνη μου, σου εύχομαι καλή επιτυχία μέσα σπο την καρδιά μου και όταν βγουν τα πρώτα αντίτυπα θέλω ένα υπογεγραμμένο!

-Αχ, κύριε Μάνο απο το στόμα σας και στου Θεού το αφτί! Και να είστε σίγουρος για το υπογεγραμμένο αντίτυπο!

-Σας χαιρετούμε, και σας υπόσχομαι ότι θα περάσουμε και απο το σπίτι σας πριν φύγουμε. Προς το παρόν όμως όπως καταλαβαίνετε θέλω να απολαύσω το κορίτσι μου!

-Και πολύ καλά θα κάνεις! Πηγαίνετε να χαρείτε τα νιάτα σας, μας είπε γελώντας ο κύριος Μάνος.

Βγαίνοντας απο το ασανσέρ, για μια ακόμη φορά έπεσα πάνω σε εκείνον το γοητευτικό κοστουμαρισμένο κύριο της προηγούμενης φοράς. Μα ραντεβού είχαμε πια, σκέφτηκα. Αφού ζήτησα συγνώμη και έκανα στην άκρη για να βγω απο το ασανσέρ συνειδητοποίησα ότι ο Αλέξανδρος είχε μείνει μέσα και κοιτούσε τον κύριο. Το ίδιο έκανε και εκείνος. Ώσπου αυτό που άκουσα με ξάφνιασε.

-Πατέρα, είπε κοφτά ο Αλέξανδρος.

Κεφάλαιο 16^ο-Αλέξανδρος

Έπρεπε να εμφανιστεί μπροστά μου ο τελευταίος άνθρωπος που ήθελα να δω.

-Αλέξανδρε; Τί κάνεις εσύ εδώ; Δεν είσαι στην ορχήστρα; Ρώτησε φανερά ξαφνιασμένος.

Η ορχήστρα. Φυσικά, μόνο αυτό τον ενδιέφερε. Βγήκα απο το ασανσέρ, στάθηκα δίπλα στην Αριάδνη και διακριτικά της κράτησα το χέρι. Είχα ανάγκη την επαφή της, για να αντιμετωπίσω αυτήν την αναπάντεχη συνάντηση. Την ένιωσα να μου το σφίγγει. Με είχε καταλάβει. Για μια ακόμη φορά δίχως να μιλήσω.

-Είχα μια εβδομάδα άδεια και είπα να έρθω λίγο Ελλάδα.

Δεν ήθελα να δώσω περισσότερες εξηγήσεις. Ήθελα απλά να φύγουμε.

-Μάλιστα... Θα μπορούσες να με ενημερώσεις, να ξέρω ότι είσαι εδώ. Δεν θα με γνωρίσεις στην παρέα σου; Είπε εξετάζοντας την Αριάδνη απο πάνω μέχρι κάτω.

-Πατέρα από εδώ η Αριάδνη, η κοπέλα μου. Αριάδνη απο εδώ ο πατέρας μου.

Φρόντισα να τονίσω τη λέξη κοπέλα μου.

-Καλημέρα σας! Χαίρω πολύ! Είπε πολύ εύθυμα η Αριάδνη τείνοντάς του το χέρι.

Ο πατέρας μου φανερά διστακτικά της έδωσε το δικό του.

-Μάλιστα. Ώστε εσύ είσαι η περίφημη Αριάδνη που έχει πάρει τα μυαλά του μικρού απο εδώ;

-Εε, ελπίζω με την καλή έννοια πάντα, απάντησε λίγο αμήχανα η Αριάδνη.

Ο θυμός μου είχε αρχίσει να φουντώνει όλο και περισσότερο. Μου την έδινε η συμπεριφορά του.

-Τελοσπάντων, επειδή βιαζόμαστε θα πρέπει να φύγουμε, πατέρα.

-Περίμενε βρε πού βιάζεσαι. Πότε θα βρεθούμε; Έρχεσαι για φαγητό το βράδυ; Φέρε και την κοπέλα σου μαζί, αν δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει.

Το ύφος του ήταν ειρωνικό και πάνω που ετοιμαζόμουν να αρνηθώ η Αριάδνη είπε:

-Όχι κύριε Στάμου, δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. Θα χαρούμε να φάμε μαζί σας.

Κατάλαβε ότι πήγαινα να αντιδράσω και για μια ακόμη φορά μου έσφιξε τρυφερά το χέρι.

-Μια χαρά. Σας περιμένω στις οχτώ ακριβώς σπίτι, είπε μπαίνοντας στο ασανσέρ και κάνοντάς μας ένα αόριστο νεύμα.

Φθάνοντας σπίτι η Αριάδνη με πήρε αγκαλιά και με ρώτησε:

-Είσαι καλά; Ήσουν τρομερά σιωπηλός στο ταξί.

-Θα μου περάσει.. Συγνώμη για τον τρόπο του πατέρα μου. Είναι κομπλεξικός. Δεν έπρεπε να δεχθείς. Εγώ θα έλεγα όχι.

-Πρώτον μη μιλάς έτσι για τον πατέρα σου. Δεύτερον το ένιωσα ότι θα έλεγες όχι για αυτό βιάστηκα να πω ναι. Βρε καρδιά μου, το ύφος του έκρυβε λίγη θλίψη όταν ρώτησε για δεν του είχες πει ότι θα ερχόσουν. Τον λυπήθηκα και εξ´άλλου είναι ο πατέρας σου, δεν πρέπει να με γνωρίσει;

-Θλίψη αυτός; Ας γελάσω...Δεν τον ξέρεις καλά. Τέλοσπάντων δε θέλω να το συζητήσω άλλο. Μου φθάνει που θα πρέπει να τον ανεχθώ για ένα ολόκληρο βράδυ.

Η Αριάδνη ήταν αποφασισμένη να βάλει το χέρι της για να συμφιλιωθώ με τον πατέρα, έτσι δεν υποχώρησε στις διάφορες προφάσεις μου σχετικά με πόνους σε όλο το σώμα οι οποίοι δεν μου επέτρεπαν να κουνηθώ. Με είχε καταλάβει μια χαρά...

Η συμπεριφορά του πατέρα μου όταν φθάσαμε όλως περιέργως ήταν κανονική. Μου έκανε εντύπωση αυτό το γεγονός. Δεν με είχε συνηθίσει σε κάτι τέτοιο. Φυσικά αυτό δεν κράτησε πολύ. Η συζήτηση έφθασε μοιραία και στο θέμα της ορχήστρας.

-Με την ορχήστρα όλα καλά; Ξεπέρασες τις δυσκολίες;

-Όχι ακριβώς αλλά το παλεύω, πατέρα.

-Μάλιστα...

-Εγώ Αλέξανδρε πιστεύω σε εσένα, θα δεις θα γεμίσεις τις μπαταρίες σου αυτή την εβδομάδα, θα επιστρέψεις εκεί και όλα καλά!, είπε ενθαρρυντικά και το ομορφότερο χαμόγελο η Αριάδνη.

-Δεν είναι όλα τόσο ρόδινα και απλά. Χρειάζονται πολλές θυσίες για να τα καταφέρει. Η λύση είναι να απομονώσει τους αντιπερισπασμούς και να επικεντρωθεί στο πιάνο του, είπε ξερά ο πατέρας μου καρφώνοντας την Αριάδνη με το βλέμμα του.

Δεν μου άρεσε η πορεία της συζήτησης.

-Πατέρα ξέρω τί κάνω για αυτό ας αφήσουμε αυτό το θέμα.

-Εγώ απλά να βοηθήσω θέλω.

-Δεν θες να βοηθήσεις, αλλά να επιβάλλεις τη γνώμη σου.

-Ίσως αν με άκουγες αυτή τη στιγμή να έπαιζε στις μεγαλύτερες ορχήστες!

Μέσα σε δευτερόλεπτα οι τόνοι είχαν εμφανώς ανέβει. Η Αριάδνη με το βλέμμα της προσπαθούσε να με ηρεμήσει. Δεν έπιανε όμως. Είχα πάψει να ακούω τον παρέα μου. Έβλεπα μονάχα το στόμα του να ανοιγοκλείνει λέγοντας τα δικά του.

-Σταμάτα πατέρα! Απλά σταμάτα! Βαρέθηκα να ακούω τις θεωρίες σου! Θα κάνω ό,τι θέλω στη ζωή μου, ανεξάρτητα απο το τί νομίζεις εσύ!

-Αλέξανδρε σε παρακαλώ χαμήλωσε τον τόσο σου! Σου είπα, το καλό σου θέλω μονάχα.

-Σας παρακαλώ μην τσακώνεστε. Οι φωνές δεν οδηγούν πουθενά, είπε η Αριάδνη σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τα πνεύματα.

-Εσύ σε παρακαλώ μην ανακατεύεσαι. Εξ´αιτίας σου είναι σε αυτή τη φάση ο γιός μου!

Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι. Δεν επέτρεπα σε κανέναν να μιλά έτσι στην κοπέλα μου!

-Παράτα μας ρε πατέρα! Μια ζωή καταπιεστικός. Ακόμη και με τη μαμά έτσι ήσουν. Πέθανε και γλύτωσε απο εσένα. Ξέρεις τί με λυπεί όμως; Που πέθανε αυτή και όχι εσύ!, ξέσπασα και σηκώθηκα απο το τραπέζι λέγοντας στην Αριάδνη να φύγουμε. Δεν πρόλαβα όμως να κάνω ένα βήμα και την άκουσα να φωνάζει:

-Αλέξανδρε ο πατέρας σου! Κάτι έπαθε!

Γύρισα και τον είδα να έχει πέσει στα γόνατα με το πρόσωπό του κατάχλωμο και μια έκφραση πόνου.

Αμέσως έτρεξα δίπλα του.φφ