Άρωμα γιορτών....

Ύστερα απο μια ιδιαίτερη δύσκολη και άσχημη εβδομάδα, ομολογώ ότι πέρασα ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο, το οποίο βεβαια δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη...

Την Παρασκευή πήγαμε μια βόλτα στο ΙΚΕΑ, και προς ευχάριστή μας έκπληξη είχαν ήδη βγάλει κάποια λίγα χριστουγέννιατικα αντικείμενα.. Τα Χριστούγεννα ήταν ανέκαθεν Η ΤΟΠ αγαπημένη μου γιορτή για πολλούς λόγους. Κυρίως διότι τα χριστούγεννα σήμαιναν και οικογενειακή μάζωξη στο εξοχικό στο βουνό. Φωνές, μυρωδιές, γεύσεις όλα μαζί σε έβαζαν σε μια γιορτινή διάθεση που όμοιά της δεν υπήρχε.

Όταν τα είδα, σκέφτηκα ότι εντάξει είναι βασικά νωρίς για κάτι τέτοιο. Στην τελική όμως, ξανασκέφθηκα, όταν ζεις δίχως να ξέρεις τί θα σου ξημερώσει και τί θα γίνει σε ένα μήνα απο τώρα, λες δεν πάει στο καλό... Κι ας είναι νωρίς εγώ θα στολίσω. Στο κάτω κάτω υπάρχει κάποιος νόμος που να ορίζει πότε θα στολίσουμε ή όχι; Εξ᾽άλλου το έχω πια πάρει απόφαση να ζω τη στιγμή δίχως να βάζω φράγματα και εμπόδια στον εαυτό μου, του στυλ και τί θα που οι άλλοι... Ας πουν ότι θέλουν, απο τη στιγμή που εμείς κάνουμε κάτι που μας ευχαριστεί, η γνώμη των άλλων ελάχτιστο ρόλο παίζει...

Έτσι λοιπόν αφού έβαλα όλη μου την πειθώ, την έπεισα να κάνουμε κάποιες γιορτινές αγορές..! Κόκκινα τραπεζομάντιλα, κουτάκια με αγιοβασίληδες, αστεράκια κλπ κλπ! Ακόμη και ο Σπύρος ενθουσιάστηκε και κουνούσε την ουρά του πέρα-δώθε όταν είδε τις τσάντες!

Όρισα λοιπόν το Σάββατο ως μέρα στολίσματος! Εντάξει ήταν λίγο κάπως να στολίζουμε ενώ έξω είχε ήλιο, αλλά σιγά.. Είχα ξεχάσει πόσο άλλαζε η διάθεση όταν στόλιζα το σπίτι... Φέτος υπήρχε και μια μικρή νοσταλγία, διότι συνήθως ήταν αλλιώς αλλά γρήγορα έδιωξα όλες τις στενάχωρες σκέψεις. Λόγω του ότι κουράζομαι εύκολα πια, δυστυχώς δε στόλισα τόσο όσο ήθελα, απλά αρκέστηκα στο να δίνω εντολές για το πού θα πάει το καθετι. Τελικά όντως έχουν κάτι το μαγικό τα Χριστούγεννα. Αμέσως μπήκε μια άλλη νότα στο σπίτι.

Αφιερώσαμε λοιπόν το Σάββατο στο να αφήσουμε όλα τα προβλήματα έξω απο το σπίτι, και να ζήσουμε μια μέρα δίχως έγνοιες και λυπητερές σκέψεις! Το πρόγραμμα είχε κουλουράκια, κέικ, ταινίες disney και σειρές! Παρεπιπτόντως να κάνω μια παρένθεση. Ξεκίνησαν δυο νέες σειρές, τις οποίες είδαμε για πρώτη φορά χθες και ξετρελάθηκα! Η πρώτη είναι απο τους συντελεστές του lost και λέγεται Once Upon a time και είναι απλά τέλεια.. Μπλέκει το παραμύθι με πραγματικότητα, με έναν πολύ όμορφο τρόπο.. Η δεύτερη σειρά, κυμαίνεται στα ίδια πλαίσια και λέγεται Grimm, αφορά πάλι τον κόσμο του παραμυθιού, αλλά θα έλεγα ότι είναι λίγο πιο τρομακτική απο την πρώτη. Έχει μία μικρή πνοή θρίλερ (με την έννοια της αγωνίας) μέσα της.. Αξίζουν και οι δύο! Σας τις συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Έτσι λοιπόν, για μια μέρα ξέφυγα έστω με αυτόν τον τρόπο από την καθημερινότητα. Και απο τις δυσκολίες που πρόκειται να έρθουν αυτήν την εβδομάδα. Χειρουργίο ή όχι χειρουργίο; Αξίζει ή όχι; Όταν δεν μπορούν ούτε και οι ίδιοι οι γιατροί να σου δώσουν μιαν απάντηση, τότε τί κάνεις; Ελπίζεις σε μια επιφήτηση..

Τεσπα, αυτό που ήθελα να πω βασικά είναι ότι πραγματικά αυτό που λένε ζήσε τη σημερινή ημέρα σαν να ήταν η τελευταία σου αξίζει να το ακολουθείς. Να το ακολουθείς πραγματικά. Κάνε αυτό που σου αρέσει και μη σε νοιάζει για τη γνώμη των άλλων. Μην αρχίζεις να σκέφτεσαι και αν περιμένω; Και αν κάτσω να το σκεφθώ λίγο; Όχι, λάθος...Σωστό είναι αυτό που προστάζει η καρδιά και το συναίσθημα. Η λογική και η ανάλυση συνήθως σε οδηγεί σε πράγματα που μετανιώνεις αργά η γρήγορα. Βάλε μέσα στην ημέρα σου κάποιες πινελιές τρέλας και δεν θα το μετανιώσεις. Αυτές οι πινελιές είναι τελικά που μας κάνουν ευτυχισμένους.

Διότι στην τελική δε νομίζω ότι η ευτυχία είναι κάτι για το οποίο πρέπει να δουλέψεις πολύ για να σου έρθει σε κάποια φάση της ζωής σου. Την ευτυχία την κερδίζεις καθημερινά απο πολύ απλά πράγματα. Δεν είναι κάτι το μόνιμο ή το συνεχές. Είναι απλά στιγμές μέσα στην ημέρα σου που σε κάνουν να νιώθεις γενικά ευτυχισμένος. Στο χέρι σου είναι να επιδιώκεις αυτές τις στιγμές πιο συχνά.

Νόμιζω ότι ύστερα απο το τελευταίο ξεκαθάρισμα, έχω γίνει πιο σοφός λολ.. Φταίει η αρρώστια; Φταίει το ότι έχω πολύ χρόνο για να σκεφθώ; λολ δεν ξέρω, απλά αρχίζω και βλέπω τη ζωή αλλιώς. Όπως θα έπρεπε να την βλέπω εδώ και πολύ καιρό...

Θα κλείσω με ένα βίντεο που είδαμε χθες και με έκανε να λυθώ στα γέλια, αν και λυπήθηκα τα καημένα τα παιδάκια.. Ειδικά τα δύο τελευταία παιδιά είναι απλά όλα τα λεφτά....! Τς τς μα τι γονείς είναι αυτοί.....