..και η ζωή συνεχίζεται...

...αργά, επίπονα και σταθερά θα έλεγα..

Ήλπιζα ότι αυτο το ταξίδι αστραπή στη Θεσσαλονίκη θα μου έφερνε καλά μαντάτα, αλλά μάταια... Φυσικά... Είναι περίεργο το πως η ψυχή σου, ακόμη και όταν ξέρει καλά το μυαλό ότι κάτι σταματάει εδώ, ελπίζει μήπως κάτι αλλάξει. Θα μου πεις, ευτυχώς που συμβαίνει αυτό διότι δεν θα υπήρχε σε κανέναν αυτό που ονομάζουμε ελπίδα.

Κι όμως, σε ορισμένες περιπτώσεις είναι απλά μάταιο. Μάταιο να σκέφτεσαι ότι για μια φορά θα συμβεί κάτι διαφορετικό. Μάταιο να σκέφτεσαι ότι ίσως να έχουν άδικο και να μην είναι έτσι τα πράγματα. Μάταιο..

Μέρα με τη μέρα προσπαθώ να ρουφήξω όσες περισσότερες στιγμές καθημερινότητας μπορώ.. Αυτή τη φορά ίσως είναι πιο δύσκολο διότι δεν είμαι μόνος. Παράδοξο ε; Θα έλεγες ότι όντας μόνος θα είναι πιο δύσκολο να χειριστείς κάτι τέτοιο. Κι όμως. Φοβάσαι και στενοχωριέσαι ακόμη πιο πολύ. Για το άτομο που ίσως, ή μάλλον σίγουρα θα πληγωθεί ακόμη πιο πολύ απο εσένα. Διότι εσύ θα το βιώσεις μια στιγμή κι έπειτα τίποτα. Ενώ εκείνη θα περάσει το δύσκολο κομμάτι. Το ξέρω, γιατί το έχω περάσει κι εγώ...

Κάθετι γύρω μου, μου φαίνεται τόσο διαφορετικό. Το χάδι της, το χαμόγελο της, τα παιχνίδια και η ουρά του Σπύρου που με γαργαλούν κάθε πρωί,οι ήχοι του σπιτιού, το πιάνο. Όλα μου φαίνονται και μου ακούγονται τόσο αλλιώτικα. Μάλλον συμβαίνει αυτό όταν αλλάζουν και οι προτεραιότητες στη ζωή σου.

Το κουλό της υπόθεσης είναι ότι παρά το ότι ξέρω τι πρόκειται να συμβεί κάποια στιγμή, ξεκινώ νέα πράγματα. Μια ύστατη υποσυνείδητη προσπάθεια του μυαλού να κρατηθεί απο κάπου για να μην πέσει στο βαθύ πηγάδι; Δεν ξέρω. Ίσως και μια προσπάθεια για να κρατιέται το μυαλό απασχολημένο προς αποφυγή άλλων συμπτωμάτων και καταστάσεων.

Με ρώτησαν σήμερα, γιατί κρύβω τον Κέβιν; Γιατί προσπαθώ επίμονα να δείξω κάτι που δεν είμαι; Δεν το είχα συνειδητοποιήσει ότι είχα επιστρέψει σε αυτό το μοτίβο. Μια ζωή ο πραγματικός Κέβιν κρυβόταν επιμελώς πίσω απο αυτή τη μάσκα. Την ουδέτερη, σκληρή και κρυστάλλινη μάσκα. Μια μάσκα που μου επέτρεπε να ζω δίχως να φοβάμαι το μέσα μου. Τα συναισθήματα μου. Ένας άνθρωπος βρήκε το κλειδί για να ξεκλειδώσει τη μάσκα, και τρόμαξε τελικά. Αυτό που φοβόμουν ανέκαθεν. Ο λόγος για τον οποίο μπήκε η μάσκα εξ'αρχής για να μην τρομάξει κανείς. Ύστερα λοιπόν απο τέτοιον πόνο, απο τέτοιον τραυματισμό ξαναβάζεις τη μάσκα και την κλειδώνεις όχι με μία κλειδαριά αλλά με δέκα.

Και απλά χαίρεσαι που ήρθε κάποιος που συμβιβάζεται με τη μάσκα αυτή, και δεν την τρομάζει το τί μπορεί να κρύβεται από πίσω.

...και η ζωή συνεχίζεται...

Αργά και επίπονα... Και εσύ απλά βρίσκεις και γαντζώνεσαι απο αυτές τις μικρές ηλιαχτίδες χαράς που τρυπώνουν δειλά απο το παράθυρο της ζωής σου. Βιάζεσαι όμως, γιατί η νύχτα πέφτει νωρίς, και οι ηλιαχτίδες μπορεί να χαθούν απο στιγμή σε στιγμή...

Σε μια προσπάθεια να χαλαρώσει το μυαλό, είδαμε το απόγευμα το Breaking dawn ή αλλιώς Twilight 4.1.. Μου άρεσε μπορώ να πω... Αναμενόμενο φυσικά το σημείο στο οποίο τελείωσε, αλλά αποτυπώθηκε ωραία... Φυσικα όπως και οι προηγούμενες 3 ταινίες, μου έφεραν στο μυαλό τόσα γεγονότα, τόσες καταστάσεις που πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί διάλεξα αυτήν την ταινία για να χαλαρώσει το μυαλό., αφού στο τέλος κάθε άλλο παρά χαλαρό ένιωθε... Αλλά όπως έχω ξαναπεί, διέπομαι απο μια μαζοχιστική τάση ως προς τα συναισθήματά μου...

...και η ζωή συνεχίζεται...