Είχα να ακουμπήσω πιάνο ή βιολί δυο εβδομάδες. Χρειάστηκαν δυο μέρες στο νοσοκομείο για να γυρίσω σπίτι και να βγει απο μέσα μου ο θυμός, η λύπη, τα νεύρα, η θλίψη, η απογοήτευση, η αγανάκτηση.
Ένα μόνο κομμάτι μπορούσε να τα εκφράσει όλα αυτά.
Το αποτέλεσμα; Ένα σπασμένο στα δύο δοξάρι, ένα ραγισμένο τζάμι, 5 ράμματα στο χέρι και ένα γεμάτο αίματα χαλί.
Δεν θέλω να ξανακούσω κουράγιο. Δεν θέλω να ξανακούσω υπομονή.
Μας τελείωσαν και τα δύο. Και ύστερα από όλα αυτά, το έχω αυτό το δικαίωμα. Να πω τέρμα.
Αγαπητέ δαίμονα, κάνε ό,τι θες. Δεν έχει μείνει και τίποτα άλλο να καταστρέψεις.
Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται, αν ξανακούσω κάποιον να παραπονιέται για κάτι πέραν της υγείας θα φάει μπουνιά.
Ένα μόνο κομμάτι μπορούσε να τα εκφράσει όλα αυτά.
Το αποτέλεσμα; Ένα σπασμένο στα δύο δοξάρι, ένα ραγισμένο τζάμι, 5 ράμματα στο χέρι και ένα γεμάτο αίματα χαλί.
Δεν θέλω να ξανακούσω κουράγιο. Δεν θέλω να ξανακούσω υπομονή.
Μας τελείωσαν και τα δύο. Και ύστερα από όλα αυτά, το έχω αυτό το δικαίωμα. Να πω τέρμα.
Αγαπητέ δαίμονα, κάνε ό,τι θες. Δεν έχει μείνει και τίποτα άλλο να καταστρέψεις.
Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται, αν ξανακούσω κάποιον να παραπονιέται για κάτι πέραν της υγείας θα φάει μπουνιά.
Και πάλι όλη σου την οργή την βγάζεις έντονα,με καταστροφικά αποτελέσματα...αχ αχ...απλά στεναχωριέμαι...
ΑπάντησηΔιαγραφήγλυκε μου ανθρωπε... υπαρχουν στιγμες που λυγίζουμε ναι υπαρχουν στιγμες που δεν αντεχουμε.. αχ.. αυτο το ΝΑΙ ΤΕΛΟΣ!
ΑπάντησηΔιαγραφήαυτο το τερμα!
μας τελειωνει η υπομονη το κουραγιο η δυναμη.. οσο ομως περνα η μερα περνάει ο θυμος η οργή, τα βλέπουμε αλλιώς.
γραψε... εκτονώσου... μετα θα εισαι καλυτερα.
η σ αγαπω ειμαι..αλλαξα ρουχα...χαχααχαχα.. σε φιλω γλυκε μου φιλε..
ΧΩΣ ΤΑ!!!! :P δεν έχω να πω τίποτ' άλλο!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΡίξε μπουνιά όμως σε "εκείνους" όχι στα τζάμια!!
@Κατερίνα: Ε, δε με ξέρεις πια.. Πάντα τα αποτέλεσματα της οργής μου είναι καταστροφικά...
ΑπάντησηΔιαγραφή@ σ'αγαπω: Εύχομαι να τα δω αλλιώς.. Είναι όμως κάποιες καταστάσεις τόσο δύσκολα που όσο αλλιώς και να το δεις, σε προσγειώνει η πραγματικότητα ανώμαλα..
@Sweet truth: λολ, το πρόβλημά μου απο μικρό παιδί ήταν ότι πάντα τα τζάμια την πλήρωναν, και τα βάζα, και τα πιάτα και τα ποτήρια.......
Δεν έχει πιο όμορφο συναίσθημα από την ελευθερία. Και είναι ελευθερία να ουρλιάζεις άμα το έχεις ανάγκη. Είναι ελευθερία να σπας τζάμια και έπιπλα αν αυτό μαλακώνει το θυμό. Είναι γλυκό να ξεχειλίζεις σαν ένα δηλητήριο που σε μολύνει και ξαφνικά το κτυπάς και βγαίνει, χύνεται όλο έξω με βία, με μπουνιές, με αίματα. Κακό είναι να το αφήνεις μέσα σφραγισμένο να σε μολύνει. Ταπεινή μου γνώμη καλά κάνεις! Έτσι αγαπάμε τον εαυτό μας καλύτερα, δίνοντας του το περιθώριο να λυσσάξει! Υπάρχουν στιγμές που το λάθος γίνεται τόσο σωστό και έτσι συνεχίζουμε να ανασαίνουμε, ανάλαφροι……
ΑπάντησηΔιαγραφήέχεις κάθε δικαίωμα, κάθε δίκαιο το λόγου να μην θέλεις ν' ακούσεις λόγια άλογα...
ΑπάντησηΔιαγραφήφιλί εκεί που σε πονά!
Είχα τελικά την έμπνευση και σου ‘κανα το χατίρι …..έχει τίτλο «Ας μιλήσουμε για τον έρωτα λοιπόν και τι είναι άραγε η αγάπη?» Στο αφιερώνω! *χαμόγελο*
ΑπάντησηΔιαγραφή@Λυχνος καιόμενος: Χαίρομαι που με καταλαβαίνεις.. Με έχουν κουράσει όπως καταλαβαίνεις αυτά τα λόγια..
ΑπάντησηΔιαγραφή@Domenica: Α, θα μπω αμέσως να το διαβάσω!!!
Ξερεις οτι δεν θα πω τιποτα, γιατι οτι σου εχω πει κατα καιρους αλλες φορες το σκεφτεσαι , αλλες οχι, οπως και πολλα αλλα λογια. Απλα να ξερεις οτι ειμαι εδω.
ΑπάντησηΔιαγραφή@siren girl: Το ξέρω αλήθεια.. Και σε ευχαριστώ πολύ.. Σόρυ που έχω χαθεί, αλλά καταλαβαίνεις..
ΑπάντησηΔιαγραφή