...κι όμως είμαι ακόμα εδώ...

Αυτό όντως θα μπορούσε να κολλήσει σε εμένα... Χάθηκα τις τελευταίες ημέρες. Ήταν μια πολύ περίεργη φάση η τελευταία εβδομάδα, δύσκολη πολύ και δυσάρεστη. Δε μου έβγαινε να γράψω, διότι αν άφηνα τον εαυτό μου ελεύθερο θα ήταν ένα πολύ μαύρο ποστ... Και δεν ήθελα να μαυρίσω την ψυχή κανενός, μέρες που πλησιάζουν..

Δεν έκανα κάτι το ιδιαίτερο, απλά απο το πρωί μέχρι το βράδυ πάλευα με τους πόνους.. Όσο πάλευα με τους πόνους, έριξα και μια μάχη με την αλήθεια η οποία μου έριξε ένα χτύπημα κάτω απο τη ζώνη, με αναισθητοποίησε για λίγες ημέρες, τελικά όμως κάπως επανήλθα.

Πέρασα σήμερα μια ανθρώπινη ημέρα, η οποία με έκανε να νιώσω και πάλι έστω και για λίγο, νορμάλ.. Έγινε μαραθώνιος σινεμά, κάτι που είχα καιρό να κάνω.. Είδαμε τους Αθάνατους, το Happy feet 2 (τρομερό..!) και το Anonymous. Παρά το ότι με τσάκισε όλος αυτός ο κόσμος, χάρηκα που το κάναμε αυτό... Κάτι τέτοιες ενέσεις 'κανονικότητας' κάνουν καλό..

Το καλό είναι ότι μέσα στη μαυρίλα αυτών των τελευταίων η μερών διάβασα 3 βιβλία εξαιρετικά.. Σας τα συνιστώ και τα τρια! Το ένα είναι απο μια γαλλίδα Laurence Cosse και λέγεται Στο καλό μυθιστόρημα. Μου άρεσε πάρα πολύ και το καταβρόχθισα! Όπως γράφτηκε, αποτελεί ένα εγκώμιο στην τέχνη του μυθιστορήματος. Το άλλο είναι του Μιχάλη Μοδινού, Η σχεδία (βασισμένο σε ένα έργο τέχνης) και το τρίτο του Δημήτρη Στεφανάκη, Μέρες Αλεξάνδρειας (το οποίο έχει μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες και έχει κερδίσει 3 βραβεία..). Αν λοιπόν ψάχνετε για κάποιο καλό δώρο αυτές τις μέρες είναι μια καλή ιδέα...

Με έχει πιάσει ένα άγχος τελευταία να διαβάσω όσα περισσότερα βιβλία μπορώ. Ίσως να απορρέει απο την όλη κατάσταση, αλλά δεν ξέρω βασικά πώς να το εξηγήσω.. Έχω κάνει μια λίστα με βιβλία που θέλω να διαβάσω, και αναρωτιέμαι αν θα τα καταφέρω. Ένας μόνος λόγος δεν θα μου επέτρεπε να τα διαβάσω. Αν ακούσω τους γιατρούς πρέπει να βιαστώ. Απο την άλλη πριν ένα χρόνο τα ίδια μου έλεγαν κι όμως είμαι ακόμα εδώ. Ποιός ξέρει;

Το πήρα όμως απόφαση πως ό,τι είναι να γίνει θα γίνει και τελείωσε.

Χθες το πρωί πήγα στα 'παιδιά' μου. Ναι έτσι τα λέω, διότι έτσι τα νιώθω.. Χάρηκαν που με είδαν και συγκινήθηκα.. Μου είχαν λείψει τόσο πολύ... Καθήσαμε και φτιάξαμε χριστουγεννιάτικα στολίδια με υλικά όπως εφημερίδα, ατλακόλ, χαρτί, ζύμη και άλλα πολλά. Η λάμψη στο πρόσωπό τους νομίζω ότι ήταν η τονωτική ένεση για να επανέλθω λίγο... Δεν μου επιτρέπεται όμως απο το γιατρό μου να ξαναπάω, ειδικά τώρα που αρκετά είναι άρρωστα. Είμαι ευάλωτος λέει.. Βλακείες λέω εγώ.. Γιατί όταν είμαι κοντά τους εγώ νιώθω πιο δυνατός από ποτέ; Ευάλωτος γίνομαι όταν είμαι μακρυά τους. Τέλοσπάντων όμως...

Μια αγαπημένη φίλη μου έστειλε ένα βιντεάκι, κα μου θύμισε μια απο τις αγαπημένες μου χριστουγεννιάτικες ταινίες.. Αμέσως την κατέβασα και την είδαμε με τη Δανάη.. Για μια ακόμη φορά συγκινήθηκα και έκλαιγα.. Ειδικά στο σημείο όπου ο Πλούτο κοιτάζει θλιμμένος το Μίκι... Αμαν, αναρωτιέμαι γιατί να κλαίω σα παιδάκι κάθε φορά.. Μπήκαμε λοιπόν για τα καλά στο κλίμα των εορτών.. Λίγο χιόνι να είχαμε...