Finally found myself..

Ώρα : 06.30
Ημέρα : Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011 (Καλό μήνα...)

Δεν έχω κλείσει μάτι απο τον πόνο. Από τις σουβλιές που με διαπερνούσαν όλο το βράδυ, κατά τη διάρκεια κάθε εφιάλτη. Εφιάλτες γεμάτοι τρόμο, αίμα, πόνο, φοβίες.
Είπαν αυτό θα συμβαίνει συχνά. Οι σουβλιές εννοώ. Διότι οι εφιάλτες είναι χρόνιο θέμα. Δεν μπορεί να γίνει κάτι για τον πόνο πια. Μόνο υπομονή. Υπομονή, η καραμέλα των γιατρών. Δεν πειράζει όμως. Αυτό κάνω, και αυτό θα κάνω. Τώρα περισσότερο απο ποτέ πρέπει να κάνω.
Στη ζωή μου συμβαίνει συγχρόνως κάτι το τόσο άσχημο, αλλά απο την άλλη έρχεται ένα άλλο χαρμόσυνο νέο. Το οποίο απο τη μία σε κάνει τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο επί γης, αλλά απο την άλλη σε θλίβει όσο τίποτα άλλο. Αλληλοσυγκρουομένα συναισθήματα. Αλληλοσυγκρουόμενες σκέψεις. Φίλε, πρέπει να παλέψεις σκέφτομαι. Να κερδίσεις όσα περισσότερα λεπτά μπορείς.

Κάθομαι δίπλα στον αιώνιο σύμμαχό μου. Το πιάνο. Έχω καιρό να παίξω κανονικά, και τώρα ήρθε η ώρα να ζητήσω τη βοήθεια αυτού του έμπιστου και σταθερού φίλου. Σκέφτομαι ότι τα συναισθήματα είναι κάτι σαν άμμος που έχει γεμίσει ένα πλαστικό μπουκάλι. Και εσύ κουβαλάς όλη μέρα, κάθε μέρα αυτά τα μπουκάλια. Τόσα συναισθήματα, τόσα μπουκάλια με άμμο. Βαρύ το φορτίο. Πολύ βαρύ. Κάτι πρέπει να γίνει Κέβιν, και να αδειάσουν τα μπουκάλια. Για να συνεχίσεις πρέπει η άμμος να φύγει.

Σκέφτομαι ένα συναίσθημα. Θυμός. Κλείνω τα μάτια και βάζω τα χέρια στο πιάνο. Η μελωδία που βγαίνει είναι άγρια, τραχιά και γρήγορη. Κάνει την καρδιά να τρέχει γρήγορα, την ανάσα να βγαίνει κάνοντας αισθητή την παρουσία της.
Άλλο συναίσθημα. Θλίψη. Η μελωδία πολύ ήρεμη, απαλή και αργή. Η καρδιά ηρεμεί, αλλά νιώθει πολύ βαριά. Η ανάσα σχεδόν κόβεται.
Άλλο συναίσθημα. Ελπίδα. Παίζει ανάμεσα στα δύο προηγούμενα. Η μελωδία μια ανεβαίνει μια πέφτει. Πηδάει ελαφρά πάνω στο νερό, ίσα ίσα για να το ταράξει σχεδόν ανεπαίσθητα. Κάνει την καρδιά να αναπνεύσει κανονικά. Το μυαλό να σκεφθεί λογικά. Την ψυχή να ξυπνήσει.
Να δει τι έρχεται. Να σκεφθεί ότι πρέπει να είναι εκεί για να δει αυτό που έρχεται. Πρέπει σώμα, καρδιά και νους να συνεργαστούν για να κερδίσουν χρόνο.

Τώρα πια είναι απαραίτητο. Απαραίτητο για να δω έστω και για λίγο, ένα όνειρο ζωής να πραγματοποιείται. Ένα δικό μου κομμάτι να παίρνει ζωή.


Ώρα : 10.00

Αφήνω το πιάνο, αφήνω το βιολί, αφήνω και την κιθάρα. Όλα αυτά σύμμαχοι στη νέα πορεία. Πιάνω χαρτί και μολύβι. Και αρχίζω να γράφω. Για τα πάντα. Για όλους, για όλα. Σκέψεις, γεγονότα, όνειρα, εφιάλτες, συναισθήματα, πρόσωπα, αντικείμενα. Γράφω με μανία. Με τη μουσική όπως πάντα να με συνοδεύει. Μέσα σε λίγες ώρες σχεδόν ολόκληρη η ζωή μου χώρεσε σε 2 τετράδια. Σχεδόν ολόκληρη ζωή μέσα σε γραμμές. Πρωτοφανές για εμένα. Απο τις λίγες φορές που γράφω τόσα και τόσα με πάσα ειλικρίνεια. Ίσως ο τελικός σκοπός αυτού, να κινητοποιεί κάθε κύτταρο του μυαλού για να αφήσει την ψυχή να εκφραστεί δίχως φραγμούς.

Ωρα: 13.30

Για να κουμπώσει το πάζλ ανατρέχω σε παλιές φωτογραφίες, βίντεο, αντικείμενα τα οποία έρχονται και συμπληρώνουν όλα τα παραπάνω. Γρήγορες εικόνες απο το παρελθόν γεμίζουν το μυαλό και παίρνουν θέση στη σκηνή του μυαλού. Εικόνες απο τη ζωή στο Παρίσι κατά τα παιδικά χρόνια, εικόνες απο τη ζωή στην Ελλάδα κατά τα εφηβικά-ενήλικα χρόνια. Εικόνες απο την οικογένεια, τις αγάπες, τις φιλίες. Ανάμεσά τους, το πιο αγαπημένο μου βίντεο από όλα. Ένα βίντεο τραβηγμένο απο τον καλύτερο παππού σε όλον τον κόσμο ( ο οποίος προφανώς δύσκολα χειριζόταν την κάμερα λολ..). Ένα βίντεο που συμβολίζει τόσα πράγματα για εμένα. Στιγμή απο το ξεκίνημα της γνωριμίας μου, με αυτόν το συνοδοιπόρο. Το καλύτερο μου φίλο, το πιάνο.

Τέτοιες στιγμές δε μπορώ να μην σκέφτομαι τον παππού μου. Αυτόν τον δεύτερο πατέρα που μου έμαθε τη ζωή την ίδια.

Ώρα 15.30

Όλα έτοιμα πια. Όλα έτοιμα για τη μάχη. Σώμα, ψυχή και νους σε θέση μάχης. Μια μάχη που απο τη μία θα έχει σίγουρα έναν χαμένο, αλλά απο την άλλη θα είναι κερδισμένος μέσα από τη χαμένη του μάχη.

Τί είναι ευτυχία τελικά; Πλέοντας μέσα στις αναμνήσεις του παρελθόντος συνειδητοποιώ ότι ευτυχία δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση. Είναι απλά η πρόσθεση στιγμών κατά τη διάρκειά της ζωής σου. Στιγμών χαρούμενων και γεμάτων.
Ευτυχία είναι στιγμή όπου θα πεις στον εαυτό σου : Έζησα ωραίες στιγμές. Αλλά προ πάντων έζησα, και ό,τι έζησα το έκανα με πάθος και με όλο μου το είναι.

Δεν μετανοιώνω για τίποτα. Δε παίρνω τίποτα πίσω. Έζησα και σαν άνθρωπος έκανα τα λάθη μου, αδίκησα αλλά έκανα και σωστά και δικαίωσα ανθρώπους.

Όλα έχουν το λόγο τους. Όλα κάπου οδηγούν. Όλα κάπου σε οδηγούν.

Ώρα 19.56

Ανακαλύπτω ένα τραγούδι που όχι απλά μιλά στην ψυχή μου, αλλά μιλά στη θέση της ψυχής μου. Λέξεις και στίχοι που μιλούν στη θέση του Κέβιν. Στίχοι που θα μπορούσα να είχα γράψει σήμερα ακριβώς εγώ. Ένα τραγούδι που δεν θα βγεί απο τη λίστα αναπαραγωγής μου...

What if I wanted to fight
Beg for the rest of my life
What would you do?
You say you wanted more
What are you waiting for?
I'm not running from you (from you)

I tried to be someone else
But nothing seemed to change
I know now, this is who I really am inside.
Finally found myself
Fighting for a chance.
I know now, this is who I really am

Υ.Γ: Θέλω και απο εδώ , μέσα από την καρδιά μου να ευχαριστήσω την evi_athanasiou για την ανάρτηση που μου αφιέρωσε και τα τόσο καλά της λόγια. Μία από τις επιθυμίες μου μόλις έγινε πραγματικότητα. Να αγγίξουν βαθύτατα έστω έναν άνθρωπο οι δημιουργίες μου. Ευχαριστώ πολύ ειλικρινά...