Humans were endlessly illogical...

Απο μικρός έβλεπα τον κόσμο με άλλα μάτια. Καταλάβαινα τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο. Φυσικά όλα αυτά οφείλονταν σε μία κατάσταση πέραν απο εμένα. Σε κάτι με το οποίο έχω γεννηθεί. Έχω αναφερθεί συχνά σε αυτό το σύνδρομο που με ακολουθεί/με ταλαιπωρεί/με θυμώνει...

Έχω περάσει αρκετές φάσεις. Ευτυχώς που είχα την τύχη να έχω τη μητέρα και τον παππού που είχα. Χάρη σε αυτούς είμαι στο σημείο όπου είμαι τώρα.

Αρχίζω και συνειδητοποιώ τώρα -που μάλλον ειναι αργά- πόσο λάθος στάση είχα απέναντι σε αυτήν την ιδιαιτερότητά μου. Δεν καταλαβαίνω γιατί να ορίζουν όσους έχουν το σύνδρομο Ασπεργκερ διαφορετικούς. Γιατί να τους ορίζουν ως κάποιους που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά ή που εκλαμβάνουν τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο;

Στο κάτω κάτω όλοι μας με τον δικό μας τρόπο δεν εκλαμβάνουμε τον κόσμο; Ο καθένας δε δίνει τη δική του αυθαίρετη ερμηνεία σε όλα; Γιατί τότε να ξεχωρίζουμε εμείς; Επειδή βλέπω κάποια πράγματα μέσα από μία τετράγωνη λογική; Ή επειδή μικρός δεν μπορούσα να ξεχωρίσω αν εσύ είσαι θλιμμένος ή χαρούμενος;

Πόσος κόσμος δεν βλέπει κάποιον θλιμμένο και δε δίνει δεκάρα; Αυτό δεν είναι χειρότερο; Το να καταλαβαίνεις τα συναισθήματα του άλλου και να μη δίνεις σημασία; Τουλάχιστον εγώ μπορώ να το δικαιολογήσω ως κάποια πράγματα δεν τα καταλαβαίνω. Εσύ όωμς που υποτίθεται τα βλέπεις όλα ξεκάθαρα τότε γιατί είσαι τόσο εαυτούλης;

Γιατί ο κόσμος δε βλέπει πέρα απο τη μύτη του; Γιατί ο άλλος μας ενδιαφέρει μόνο όταν είναι να τον κουτσομπολέψουμε και αδιαφορούμε όταν χρειάζεται τη βοήθειά μας;

Γιατί λοιπόν μέσα σε αυτόν τον παράλογο κόσμο είμαι εγώ ο διαφορετικός, απλά και μόνο επειδή το μυαλό μου λειτουργεί με έναν διαφορετικό τρόπο; Και γιατί ο δικός μου τρόπος σκέψης να είναι ο περίεργος και να μην θεωρείται ο σωστός; Επειδή είμαστε η μειοψηφία;

Ποιός μπορεί τελικά να ορίσει τί είναι το νορμάλ και τί όχι; Σίγουρα όχι αυτοί που κρίνουν εσένα τόσο εύκολα και σε βάζουν σε ένα καλούπι απλά και μόνο επειδή συγκεντρώνεις κάποια χαρακτηριστικά...

Ναι όντως μου τη δίνει να μην μπορώ να κατανοήσω εύκολα όταν κάποιος κάνει πλάκα/μιλά μεταφορικά ή κάτι άλλο, ναι μου τη δίνει να μην μπορώ να ελέγξω το θυμό μου και να πρέπει κάθε φορά να σπάω κάτι , ναι μου τη δίνει αυτή η υπέρμετρη ανάγκη να έχω ανάγκη απο σταθερό πρόγραμμα και να με πιάνει κρίση με κάθε αλλαγή. Αλλά αυτός είμαι. Έμαθα να ζω έτσι, και είναι καιρός να απενοχοποιηθώ. Είναι καιρός να πω στον Κέβιν ότι είναι αυτός που είναι.

Ίσως το συνειδητοποιήσα αργά. Ίσως να είχα γλυτώσει πολλές στενοχώριες και ποτήρια/πιάτα/παράθυρα και γυαλικά αν το είχα καταλάβει νωρίτερα. Ίσως τώρα δεν έχει πια σημασία. Κάτι όμως είναι και αυτό...

Είδα μια ταινία η οποία με έβαλε σε σκέψεις.. Μια υπέροχη και άκρως συγκινητική ταινία.. Ο πρωταγωνιστής έχει το σύνδρομο και σε κάποια φάση αναρωτιέται :

Humans were endlessly illogical.

Why did they throw out food when

there were children starving in lndia?

Why did they clear the rainforests

when they needed the oxygen?

And why did they create bus timetables

when they never ran on time?

Αυτό είναι που με έκανε να σκεφθώ. Πάντοτε θεωρούσα τον εαυτό μου παράλογο και παράξενο. Μα αυτό όμως είναι τόσο λογικό.. Τόσο σοφό και λογικό; Μήπως τελικά εμείς είμαστε οι λογικοί σε αυτήν την υπόθεση;

Αυτό επιλέγω να πιστεύω πια. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ζεις σύμφωνα με τα πιστεύω των άλλων και τις νόρμες που έχουν επικρατήσει. Η ζωή έχει πολλές οπτικές και ο καθένας επιλέγει τη δική του. Πολύ απλό.

Αξίζει να την δείτε, περνάει τόσα πολλα μηνύματα.. Σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα: