...αγάπησέ με, αν τόσο θες να ξεψυχήσω...
Ο Φοίνιξ λέγεται ότι ξαναγεννιέται απο τις στάχτες του. Έτσι κι εγώ, κάνω κύκλους ατελείωτους. Γίνομαι σκόνη, ξαναγεννιέμαι για να ξαναγίνω και πάλι σκόνη. Και πάει λέγοντας.
Μέχρι ο Δαίμονας να το πάρει απόφαση μια και καλή. Εκεί που δείχνει το χειρότερό του πρόσωπο, έτοιμο να με κατασπαράξει, ξαφνικά μαλακώνει. Μαλακώνει και με αφήνει να πάρω μιας ανάσα μέχρι να με ρίξει και πάλι κάτω.
Ίσως θέλει η μάχη να γίνεται με ίσους όρους. Ποιό το νόημα όμως σε αυτήν την αέναη ρουτίνα; Γιατί δε ρίχνει το τελικό χτύπημα ή γιατί δεν αποσύρεται;
Ειδικά τώρα τον παρακάλω να αποσυρθεί. Είναι ανάγκη. Μεγάλη ανάγκη να αποσυρθεί έστω για ένα χρόνο. Και μετά ας έρθει όσο δυνατός θέλει και ας το δώσει το ύστατο χτύπημα.
-Σε παρακαλάω Δαίμονα να περιμένεις. Θέλω να προλάβω να το δω... Θέλω να προλάβω έστω και λίγο. Άφησε με έστω να εκπληρωθεί ένα απο τα όνειρά μου.
Δε φανταζόμουν ποτέ ότι ο χρόνος θα αποκτούσε τόση σημασία. Ανέκαθεν πίστευα ότι είχα όλο το χρόνο μπροστά μου. Ανέκαθεν τη χλεύαζα αυτήν την έννοια. Κι όμως,να'μαι τώρα μπροστά του να τον παρακαλώ για λίγο ακόμη.
Περνώντας άλλη μια εβδομάδα στο νοσοκομείο, πήρα κάποιες αποφάσεις. Το αν θα αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο ή το χειρότερο θα δείξει. Χειρότερο βέβαια δεν υπάρχει, αλλά όλα είναι σχετικά στη ζωή...
Λυπάμαι που μια είμαι εδώ, μια χάνομαι. Οι περιστάσεις απλά δεν μου το επιτρέπουν πάντα... Σας διαβάζω όμως, και τα σχόλιά σας μου δίνουν τρομερή δύναμη.
Δημιουργούν μια γερή ασπίδα προστασίας απέναντι στο Δαίμονα.....
Μέχρι ο Δαίμονας να το πάρει απόφαση μια και καλή. Εκεί που δείχνει το χειρότερό του πρόσωπο, έτοιμο να με κατασπαράξει, ξαφνικά μαλακώνει. Μαλακώνει και με αφήνει να πάρω μιας ανάσα μέχρι να με ρίξει και πάλι κάτω.
Ίσως θέλει η μάχη να γίνεται με ίσους όρους. Ποιό το νόημα όμως σε αυτήν την αέναη ρουτίνα; Γιατί δε ρίχνει το τελικό χτύπημα ή γιατί δεν αποσύρεται;
Ειδικά τώρα τον παρακάλω να αποσυρθεί. Είναι ανάγκη. Μεγάλη ανάγκη να αποσυρθεί έστω για ένα χρόνο. Και μετά ας έρθει όσο δυνατός θέλει και ας το δώσει το ύστατο χτύπημα.
-Σε παρακαλάω Δαίμονα να περιμένεις. Θέλω να προλάβω να το δω... Θέλω να προλάβω έστω και λίγο. Άφησε με έστω να εκπληρωθεί ένα απο τα όνειρά μου.
Δε φανταζόμουν ποτέ ότι ο χρόνος θα αποκτούσε τόση σημασία. Ανέκαθεν πίστευα ότι είχα όλο το χρόνο μπροστά μου. Ανέκαθεν τη χλεύαζα αυτήν την έννοια. Κι όμως,να'μαι τώρα μπροστά του να τον παρακαλώ για λίγο ακόμη.
Περνώντας άλλη μια εβδομάδα στο νοσοκομείο, πήρα κάποιες αποφάσεις. Το αν θα αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο ή το χειρότερο θα δείξει. Χειρότερο βέβαια δεν υπάρχει, αλλά όλα είναι σχετικά στη ζωή...
Λυπάμαι που μια είμαι εδώ, μια χάνομαι. Οι περιστάσεις απλά δεν μου το επιτρέπουν πάντα... Σας διαβάζω όμως, και τα σχόλιά σας μου δίνουν τρομερή δύναμη.
Δημιουργούν μια γερή ασπίδα προστασίας απέναντι στο Δαίμονα.....
Έτσι είναι καλέ μου οι δαίμονες, αμείλικτοι, σκληροί, απαίσιοι και μας διαφεντεύουν κυρίως με αυτό που έχουμε ανάγκη πιο πολύ. Ο χρόνος, όταν γίνεται σε μερικές περιπτώσεις άπιαστο όνειρο τότε φαντάζει στις ζωές μας σαν ότι το πολυτιμότερο. Η ειρωνεία είναι πως πάντα ήταν και είναι πολύτιμος ο χρόνος. Δεν υπάρχει για κανέναν η εγγύηση του αύριο, κι όμως το θεωρούμε δεδομένο ανάμεσα στη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Σε μια στιγμή είναι και οι τρείς αυτοί χρόνοι. Υπάρχουν τόσα που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να καταλάβουμε σε αυτή τη ζωή. Αναπάντητα ερωτήματα, γιατί αυτό? Γιατί εκείνο? Γιατί σε εμένα? Γιατί όχι σε μένα? Γιατί στους άλλους? Μπορεί και σε ‘μένα? Ποιο το νόημα τελικά? Γιατί μας συμβαίνουν όσα μας συμβαίνουν? Ξέρεις τι λέω εγώ? Πως κάτι πολύ μυστήριο και πολύτιμο μαζί φωλιάζει στις καρδιές μας και μας σιγοψιθυρίζει την ‘αλήθεια’ κατά καιρούς αλλά ή δεν ακούμε. Είτε γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι, απορροφημένοι με τη ‘μικρή’ ζωή μας, είτε πιστεύουμε πως είναι η φαντασία μας αυτή η φωνή. Δεν είναι όμως και αυτό είναι το τραγικό. Σε όλη μας τη ζωή μας μιλά και μας δίνει απίστευτα μηνύματα και λύνει ερωτήματα με την απλότητα που μπορεί να έχει η αλήθεια. Κι όμως δεν ακούμε παρά μόνο όταν είναι ίσως αργά. Τι παράξενα πλασμένοι που είμαστε τελικά ε? Ποιος μας έκανε έτσι? Καταλαβαίνουμε την αξία πολλών πραγμάτων στη ζωή, αφού τα χάσουμε. Όπως η νιότη ……!!! Την θεωρούμε δεδομένη όταν την έχουμε και νομίζουμε πως όλα θα ‘ναι παντοτινά. Κι έρχεται ο χρόνος – που ποτέ δεν ξεχνάει κανέναν – και καταγράφεται επάνω σου με ένα σκληρό τρόπο και χωρίς κανένα έλεος και καμία εξαίρεση. Σου λέει «Ήρθε και εσένα η σειρά σου. Τι νόμιζες πως θα έμενες πάντα νέος? Πάντα γερός και γελαστός γεμάτος ενέργεια και ξεγνοιασιά? Για όλους έχω εγώ. Εγώ ο γέρο χρόνος». Τι έχουμε τελικά όλοι μας? Την επόμενη μικρή στιγμή. Αυτό έχουμε μονάχα και φερόμαστε λες και θα είμαστε παντοτινοί. Τι γελοίοι που είμαστε Κέβιν μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήκάλη δύναμη φίλε μου!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή δύναμη, παρακαλώ κι εγώ να σου δοθεί ο χρόνος που χρειάζεσαι, τον αξίζεις και με το παραπάνω!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή