Είναι μέρες που οι άνθρωποι γίνονται για εμένα όλο και πιο δύσκολοι να τους καταλάβω... Έχω που έχω το θέμα μου, και ορισμένα απλά πράγματα δεν μπορώ να κατανοήσω, πόσο μάλλον όταν γίνονται περίπλοκοι...
Συζητάς ωραία και καλά και ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν και πέφτεις πάνω σε έναν τοίχο. Όχι απλά πέφτεις αλλά είναι σα να οδηγείς με 200χλμ, και ξαφνικά εκτοξεύεσαι απο το κάθισμά σου και τότε κουτουλάς στο τοίχο. Τρως τα μούτρα σου εν ολίγης...
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να ζητάς απο έναν άνθρωπο που έχεις μοιραστεί κάποιες καταστάσεις, να σε διαγράψει εντελώς απο τη ζωή του. Δεν αναρωτιέσαι απο ένα σημείο και πέρα πώς είναι και τί να κάνει; Εγώ τουλάχιστον ναι. Τον τελευταίο καιρό οι διάφορες σχέσεις μου με τους γύρω μου έχουν περάσει τα χίλια μύρια.Πάνω κάτω και πάλι απο την αρχή. Ανεξάρτητα όμως από το τί έχει γίνει έχω αποφασίσει να τα αφήσω όλα πίσω μου. Ό,τι έγινε έγινε που λένε. Δεν μπορείς συνεχώς να αναμασάς το παρελθόν.
Έχω λοιπόν όλη την καλή διάθεση να προχωρήσω σε νέες βάσεις, σε νέες αρχές. Σε μια οποιαδήποτε σχέση όμως δε γίνεται η νέα αρχή να γίνεται μονάχα απο το ένα άτομο. Χρειάζονται προσπάθειες και απο τις δυο μεριές. Πρόσφατα λοιπόν έφαγα ένα πολύ μεγάλο χαστούκι απο εκεί που δεν το περίμενα.... Πώς γίνεται να μιλάς με κάποιον στο τηλέφωνο, να γελάς, να αστειεύσαι, να μοιράζεσαι τα νέα σου και ύστερα απο μια μισάωρη συνομιλία να σου λέει το άτομο αυτό, διέγραψέ με απο τη ζωή σου, έτσι απλά...; Όσο περνούν οι μέρες τόσο πιο δυσνόητο γίνεται όλο αυτό μέσα στο μυαλό μου.
Πέρασα το στάδιο της θλίψης, ύστερα του θυμού, ύστερα της οργής, ύστερα της απορίας, ύστερα της αδιαφορίας και τώρα έφθασα στην απογοήτευση. Απογοήτευση διότι μάλλον η εικόνα που έχω για ορισμένα άτομα, ήταν εντελώς λανθασμένη.
Ίσως είναι λάθος μου που εμπιστεύομαι ορισμένα άτομα τελικά. Ίσως είναι καιρός να αρχίσω να χτίζω και πάλι αυτόν τον πολύ δυνατό τοίχο, που με προστάτευε απο τα πάντα. Κοιτούσα το οτιδήποτε μέσα απο το μικρό πραθυράκι εκεί στην ακρή του τοίχου, και τίποτα δεν με επηρέαζε. Ώσπου ήρθε η στιγμή που είπα ότι καιρός είναι να γκρεμιστεί ο τοίχος. Το έκανα. Μαζί όμως με τον τοίχο, γκρέμισα κι εμένα. Ολοκληρωτικά. Ποτέ ξανά λοιπόν αυτό.
Το οχυρό ξαναχτίζεται με τα καλύτερα υλικά. Μόνο που αυτή τη φορά μέσα του δεν θα κλειστώ μόνος μου, αλλά με το μοναδικό άτομο που είδε την ασχήμια που κρυβόταν μέσα σε αυτό το δωμάτιο πίσω απο τον τοίχο, και αποφάσισε να μείνει αντέχοντας όλες τις συνέπειες της ασχήμιας αυτής.
Ο άνθρωπος που κατάφερε να συνειδητοποιήσει τί ακριβώς κρύβεται μέσα στην ψυχή μου και πώς λειτουργεί το μυαλό μου. Που δεν με κατηγόρησε αμέσως για το οτιδήποτε, αλλά ανέλυσε τις αιτίες πίσω απο κάθε πράξη. Ο άνθρωπος που μου στάθηκε στις στιγμές που όλοι οι υπόλοιποι είχαν επιλέξει να εξαφανιστούν.
Ίσως τελικά τώρα που το σκέφτομαι, να μη χρειάζομαι έναν τοίχο. Διότι ο τοίχος μου είναι αυτή. Ο τοίχος μου, το σωσίβιό μου, τα μάτια μου, η ''διερμηνέας'' μου...
Δεν πειράζει. Ο καθένας έκανε τις επιλογές του τώρα πια. Πιστεύω όμως ότι η ζωή είναι μια ρόδα και γυρίζει συνεχώς. Σήμερα είσαι εσύ που απαρνιέσαι τη φιλία ενός ατόμου, αύριο ίσως βρεθείς στη θέση του. Δυστυχώς όμως μερικές φορές η συνειδητοποίηση ορισμένων λαθών μας έρχεται πολύ αργά...
Τίποτα και κανείς δε μπορεί απο εδώ και πέρα να μου χαλάσει τη διάθεση. Τίποτα. Όσο θα περιμένω η Δανάη μου, να μου χαρίσει σε λίγους μήνες το μεγαλύτερο δώρο που υπάρχει στον κόσμο, κανείς δεν θα καταφέρει να με λυγίσει.
Εξ'ἀλλου καλώς ή κακώς αυτήν την περίοδο θα βρίσκομαι σε μια διαρκή κατάσταση ονειροπόλησης. Δεν ξέρω πώς θα αντέξω αυτήν την αναμονή... Λένε ότι και αυτή έχει τη γλύκα της, αλλά εγώ δεν το βλέπω... Ανυπομονησία βλέπω μόνο και τίποτε άλλο...!
Αυτή τη στιγμή θα ήθελα μια μηχανή του χρόνου για να πάει το χρόνο μπροστά και όχι πίσω. Πρόοδο μεγάλη θα το έλεγα αυτό...
And i understand why facing a friend is so hard sometimes
But guess what, you're not the only one
the door is shot but so is your mind
Συζητάς ωραία και καλά και ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν και πέφτεις πάνω σε έναν τοίχο. Όχι απλά πέφτεις αλλά είναι σα να οδηγείς με 200χλμ, και ξαφνικά εκτοξεύεσαι απο το κάθισμά σου και τότε κουτουλάς στο τοίχο. Τρως τα μούτρα σου εν ολίγης...
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να ζητάς απο έναν άνθρωπο που έχεις μοιραστεί κάποιες καταστάσεις, να σε διαγράψει εντελώς απο τη ζωή του. Δεν αναρωτιέσαι απο ένα σημείο και πέρα πώς είναι και τί να κάνει; Εγώ τουλάχιστον ναι. Τον τελευταίο καιρό οι διάφορες σχέσεις μου με τους γύρω μου έχουν περάσει τα χίλια μύρια.Πάνω κάτω και πάλι απο την αρχή. Ανεξάρτητα όμως από το τί έχει γίνει έχω αποφασίσει να τα αφήσω όλα πίσω μου. Ό,τι έγινε έγινε που λένε. Δεν μπορείς συνεχώς να αναμασάς το παρελθόν.
Έχω λοιπόν όλη την καλή διάθεση να προχωρήσω σε νέες βάσεις, σε νέες αρχές. Σε μια οποιαδήποτε σχέση όμως δε γίνεται η νέα αρχή να γίνεται μονάχα απο το ένα άτομο. Χρειάζονται προσπάθειες και απο τις δυο μεριές. Πρόσφατα λοιπόν έφαγα ένα πολύ μεγάλο χαστούκι απο εκεί που δεν το περίμενα.... Πώς γίνεται να μιλάς με κάποιον στο τηλέφωνο, να γελάς, να αστειεύσαι, να μοιράζεσαι τα νέα σου και ύστερα απο μια μισάωρη συνομιλία να σου λέει το άτομο αυτό, διέγραψέ με απο τη ζωή σου, έτσι απλά...; Όσο περνούν οι μέρες τόσο πιο δυσνόητο γίνεται όλο αυτό μέσα στο μυαλό μου.
Πέρασα το στάδιο της θλίψης, ύστερα του θυμού, ύστερα της οργής, ύστερα της απορίας, ύστερα της αδιαφορίας και τώρα έφθασα στην απογοήτευση. Απογοήτευση διότι μάλλον η εικόνα που έχω για ορισμένα άτομα, ήταν εντελώς λανθασμένη.
Ίσως είναι λάθος μου που εμπιστεύομαι ορισμένα άτομα τελικά. Ίσως είναι καιρός να αρχίσω να χτίζω και πάλι αυτόν τον πολύ δυνατό τοίχο, που με προστάτευε απο τα πάντα. Κοιτούσα το οτιδήποτε μέσα απο το μικρό πραθυράκι εκεί στην ακρή του τοίχου, και τίποτα δεν με επηρέαζε. Ώσπου ήρθε η στιγμή που είπα ότι καιρός είναι να γκρεμιστεί ο τοίχος. Το έκανα. Μαζί όμως με τον τοίχο, γκρέμισα κι εμένα. Ολοκληρωτικά. Ποτέ ξανά λοιπόν αυτό.
Το οχυρό ξαναχτίζεται με τα καλύτερα υλικά. Μόνο που αυτή τη φορά μέσα του δεν θα κλειστώ μόνος μου, αλλά με το μοναδικό άτομο που είδε την ασχήμια που κρυβόταν μέσα σε αυτό το δωμάτιο πίσω απο τον τοίχο, και αποφάσισε να μείνει αντέχοντας όλες τις συνέπειες της ασχήμιας αυτής.
Ο άνθρωπος που κατάφερε να συνειδητοποιήσει τί ακριβώς κρύβεται μέσα στην ψυχή μου και πώς λειτουργεί το μυαλό μου. Που δεν με κατηγόρησε αμέσως για το οτιδήποτε, αλλά ανέλυσε τις αιτίες πίσω απο κάθε πράξη. Ο άνθρωπος που μου στάθηκε στις στιγμές που όλοι οι υπόλοιποι είχαν επιλέξει να εξαφανιστούν.
Ίσως τελικά τώρα που το σκέφτομαι, να μη χρειάζομαι έναν τοίχο. Διότι ο τοίχος μου είναι αυτή. Ο τοίχος μου, το σωσίβιό μου, τα μάτια μου, η ''διερμηνέας'' μου...
Δεν πειράζει. Ο καθένας έκανε τις επιλογές του τώρα πια. Πιστεύω όμως ότι η ζωή είναι μια ρόδα και γυρίζει συνεχώς. Σήμερα είσαι εσύ που απαρνιέσαι τη φιλία ενός ατόμου, αύριο ίσως βρεθείς στη θέση του. Δυστυχώς όμως μερικές φορές η συνειδητοποίηση ορισμένων λαθών μας έρχεται πολύ αργά...
Τίποτα και κανείς δε μπορεί απο εδώ και πέρα να μου χαλάσει τη διάθεση. Τίποτα. Όσο θα περιμένω η Δανάη μου, να μου χαρίσει σε λίγους μήνες το μεγαλύτερο δώρο που υπάρχει στον κόσμο, κανείς δεν θα καταφέρει να με λυγίσει.
Εξ'ἀλλου καλώς ή κακώς αυτήν την περίοδο θα βρίσκομαι σε μια διαρκή κατάσταση ονειροπόλησης. Δεν ξέρω πώς θα αντέξω αυτήν την αναμονή... Λένε ότι και αυτή έχει τη γλύκα της, αλλά εγώ δεν το βλέπω... Ανυπομονησία βλέπω μόνο και τίποτε άλλο...!
Αυτή τη στιγμή θα ήθελα μια μηχανή του χρόνου για να πάει το χρόνο μπροστά και όχι πίσω. Πρόοδο μεγάλη θα το έλεγα αυτό...
And i understand why facing a friend is so hard sometimes
But guess what, you're not the only one
the door is shot but so is your mind
Αχχχ αχχχ τι ανυπόμονος που είσαι Κέβιν μου! Βρε το καλύτερο κομμάτι είναι αυτό …να έχεις κάτι να προσμένεις με τόση χαρά!!! Απόλαυσε ΚΑΙ ΑΥΤΟ το στάδιο γιατί ΝΑΙ έχει μεγάλη γλύκα. Ξέρω θα σου φύγει η καρδιά από τη λαχτάρα αλλά η περίοδος αυτή της αναμονής, προσφέρεται για ονειροπόληση! ΤΩΡΑ είναι η στιγμή να ονειρευτείς, να φανταστείς και να απολαμβάνεις τη μαγεία της φάσης αυτής! Ναι? *χαμόγελο*
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για τους ανθρώπους που μας απογοητεύουν στη ζωή κατά καιρούς, που κάποτε φέρονται ακαταλαβίστικα, ένα έχω να σου πω. Ίσως ακουστεί λίγο τραβηγμένο αλλά στη περίπτωση μου λειτουργεί ακόμη κι αν πονάω, πετυχαίνει. Πως, αν δεν με θέλουν ΜΙΑ φορά ….εγώ δεν τους θέλω ΔΕΚΑ. Είναι ένας μηχανισμός που υπάρχει μέσα μου και ισχύ για όλους. Δεν λέω ότι δεν θα πονέσω αλλά θα προχωρήσω γιατί ποιο το νόημα να το ψάξω άμα δεν με θέλουν. Όποιο άτομο κι αν είναι αυτό. Θα μου πεις δεν θα το παλέψεις λίγο? Ναι θα το παλέψω λίγο αλλά ίσα με εκεί. Και να σου πω και κάτι άλλο? Η καρδιά μας μιλά και πρέπει να μάθουμε να την ακούμε. Η καρδιά ξέρει πότε πρέπει να φεύγουμε. Εμείς δεν ακούμε.
Ανυπομονησία στο φουλ λοιπόν...!!! ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ το βρίσκω!! εδώ αγωνιούμε κι άλλοι με σενα!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για εκείνα τα άτομα, το είπες μόνος σου αυτό που σκεφτόμουν κι εγώ...ρόδα είναι και γυρίζει. Κρίμα βέβαια αλλά τι να κάνεις! Δική τους επιλογή, δικό τους το λάθος που θα το δουν σίγουρα αργότερα!! Εσύ έκανες την προσπάθεια σου!