Sérénité....(φωνή της ψυχής #6)

Sérénité

Μία γαλλική λέξη που πάντα αγαπούσα. Απο μικρός ήθελα να βρίσκεται πάντα στο λεξιλόγιό μου. Βρίσκω ότι αποδίδει καλύτερα αυτό που ονομάζω εγώ ηρεμία, απουσία προβλημάτων.

Sérénité

Χαίρομαι γιατί φαίνεται πως απο τότε που μπήκε αυτό το νέο έτος, η λέξη αυτή κάνει την παρουσία της αρκετά αισθητή. Μέρα με τη μέρα όλο και το νιώθω. Δε νομίζω πια ότι θα απογοητευθώ ξανά.

Sérénité

Το πρωινό με βρήκε στο πιάνο, να χαϊδεύω απαλά τα πλήκτρα με ένα ήρεμο χαμόγελο. Δεν έπαιζε το μυαλό αλλά η καρδιά. Άφησα την καρδιά να βάλει μελωδία στις εικόνες του μυαλού. Ίσως αυτό να περιέγραφε καλύτερα τη λέξη μου. Sérénité. Θα ήθελα η κάθε μέρα να ήταν ένα Κυριακάτικο πρωινό.

Οι μέρες αυτές όπου κάθεσαι και τρως πρωινό με τις πυτζάμες. Πρωινό ισάξιο με γεύμα κανονικό. Απο αυτές τις μέρες όπου νομίζεις ότι ο χρόνος έχει παγώσει. Μέρες ηρεμίας και ζεστασιάς. Θέλω να απολαύσω όσες περισσότερες Κυριακές στη ζωή μου μπορώ.

Κυριακάτικα πρωινά γεμάτα σχέδια και όνειρα. Ειδικά τώρα. Τώρα που σε λίγους μήνες κάποθα πράγματα θα αλλάξουν. Τώρα χωράνε τα όνειρα όσο ποτέ άλλοτε.

Τώρα χρειάζομαι όντως όσες περισσότερες Κυριακές γίνεται. Τώρα χρειάζομαι τη σιγουριά των λόγων των γιατρών και όχι μια ακόμη αλλαγή.

Sérénité λοιπόν.... Απλά sérénité...