Κουτί αναμνήσεων...

Σε μία προσπάθεια ''τακτοποίησης'' του παρελθόντος έπεσα πάνω σε κάποια γράμματα.. Γράμματα σφραγισμένα μέσα στο φάκελο. Γράμματα ποτέ σταλμένα.

Πόσο μακρυνά φαίνονται κάποια πράγματα. Τελικά πολλά έχουν αλλάξει απο τότε. Καλώς ή κακώς...

Στέκομαι εδώ μπροστά σ’ αυτό το λευκό μάρμαρο. Επάνω του δεν υπάρχει ίχνος άλλης παρουσίας μόνο χαραγμένο το όνομά σου. Και κάτω απ’ αυτό το μάρμαρο βρίσκεται μια τόσο πολυαγαπημένη καρδιά… η δικιά σου…

Ποιος θα το πίστευε πως τα σχέδιά μας, τα όνειρά μας, τα γέλια μας, την αγάπη μας θα τα κρατούσε σφραγισμένα στα έγκατα της γης μια ταφόπλακα! Θεέ μου πόσο δύσκολο μου είναι να πιστέψω πως αυτή την στιγμή το σώμα σου το έχει αγκαλιάσει στα σπλάχνα της η γη, τρώγοντας μέρα με τη μέρα τη σάρκα σου, ρουφώντας τη νιότη σου. Δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω, δεν μπορώ να σε σώσω! Δεν θα ξαναδώ τα μάτια σου. Δεν θα ξανανιώσω τη ζεστασιά σου. Δεν θα ξανακούσω τη χροιά της φωνής σου. Δε θα ξαναγγίξω τις μικρές λεπτομέρειες του κορμιού σου.

Αχ η λήθη ας μη με βρει… Ας μην ξεχάσω τίποτα από σένα όσο ζω. Πόσο καυτό ένιωθα το στήθος σου στο μάγουλό μου, πόσο δυνατά άκουγα τη ζωντάνια της καρδιάς σου στ’ αυτί μου και πόσο παγωμένο αισθάνομαι τώρα το ψυχρό μάρμαρο στο μάγουλό μου… Προσπαθώ μα δεν ακούω ζωή πια. Δεν νιώθω την ανάσα σου στο μέτωπό μου πια.

Μήπως με γέλασαν; Μήπως αυτό είναι απλώς ένα ψεύτικο σκηνικό; Ένα τραγικό σκηνικό που στήθηκε μπροστά μου; Μήπως αν γυρίσω σπίτι μου σε αντικρίσω ξανά στο μπαλκόνι μου να γκρινιάζεις για τις απότιστες γλάστρες;

Αχ μακάρι να ερχόταν κάποιος και να μού λέγε πως όλο αυτό είναι μια φάρσα και δεν θα του κάκιωνα για το ανόητο αστείο. Αντιθέτως θα τον αγκάλιαζα και θα τον ευχαριστούσα για το χαρμόσυνο νέο. Να μακάρι να με πλησίαζε αυτός ο κύριος με το μαύρο καπέλο που θαρρείς πως κρύβεται πίσω από εκείνο το κυπαρίσσι, να μου μιλήσει για το μεγάλο αυτό ψέμα… για το μεγάλο αυτό ΛΑΘΟΣ!!!

Την λυπημένη ανθοδέσμη μου ακούμπησα πάνω σ’ αυτήν την ψυχρή λευκή πύλη που συνδέει τον πάνω με τον κάτω κόσμο. Τον κόσμο μου απ’ τον κόσμο σου. Τον κόσμο των ζωντανών απ’ τον κόσμο των νεκρών. Ελπίζω να μπορείς να μπορείς να τη δεις και εσύ απ’ την άλλη μεριά της. Διάλεξα κόκκινα τριαντάφυλλα για να σου θυμίσω την αγάπη μας, που ακόμα ζει μες την καρδιά μου και λευκά για να σου δείξω πως βλέπω από δω και πέρα τη ζωή μου. Δυστυχώς δεν υπάρχουν μαύρα τριαντάφυλλα για να ταυτιστούν με τα μαυρόασπρα χρώματα του κόσμου μου. Γιατί όσο χτυπούσε η καρδιά σου αναρωτιόμουν πώς η φύση μπορεί να είναι τόσο πολύχρωμη και τώρα αναρωτιέμαι γιατί υπάρχει αυτή η διχρωμία! Γιατί βλέπεις υπάρχει διαφορά όταν κοιτάζεις τον κόσμο με τα μάτια του σώματός σου και όταν κοιτάζεις με τα μάτια της ψυχής σου. Τότε όλα αλλάζουν…

Στέκομαι εδώ μπροστά σου και σου μιλάω. Μιλάω άραγε σ’ εσένα ή σ’ αυτό το άψυχο μάρμαρο; Άραγε μ’ ακούς; Με βλέπεις; Ποιος ξέρει…