Όνειρα χαραγμένα σε αστέρια...

Χθες συνειδητοποίησα πόσο έχω αλλάξει... Πόσο διαφορετικός Κέβιν είναι ο σημερινός σε σχέση με τον πιο παλιό Κέβιν.

Δύο διαφορετικά πρόσωπα. Και αναμένεται να αλλάξει κι άλλο αυτός ο Κέβιν...

Χαζεύαμε την πανσέληνο και τον όμορφο ουρανό, απο το αγαπημένο μου σημεία... Εμείς οι δύο και το δυο σκυλιά να κυνηγούν κάθε μικρό πετούμενο... Μάλλο όχι εμείς οι δύο, αλλά εμείς οι τρείς..

Πόσα όνειρα ειπώθηκαν, πόσες εικόνες και πόσα σχέδια. Πέρσυ είχα έρθει στο ίδιο ακριβώς σημείο ευχόμενος τόσο διαφορετικά πράγματα. Πώς μπορεί να αλλάξει η ζωή μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ε;

Μια πανσέληνος, όμορφη θέα, εκείνη και εκείνη, και τα δυο τριχωτά παιδιά μας... Τί άλλο να ζητήσω;

Τίποτα... Αυτό είναι ευτυχία, αυτό είναι πληρότητα. Η οποία θα ολοκληρωθεί σε 1,5 με 2 μήνες... Δεν έμεινε πολύ, υπομονή!


Υ.Γ: Είδες τελικά γράφτηκε και το κατάλληλο τραγούδι ;-) Εγώ κι εσύ, πέρσυ....

Προσπαθώ και θα βρω,
ένα λόγο να γελάσω
Όσο ζω στο κενό,
δεν έχω τίποτα να χάσω.

Άφησέ με να'μαι εγώ
αυτό που ζητάς
Δώσε μου στιγμές,
για να'χω λόγο να ζω
Είναι η ζωή μικρή
μ'ανήκει σε εμάς
Υπόσχομαι για σένα
να'μαι πάντα εδώ.

Όταν χρειαστείς
ένα φίλο να μιλήσεις
όταν χρειαστείς 
έναν ώμο ν'ακουμπήσεις
Αν ζητάς λόγο για
να συνεχίσεις
θα'μαι εκεί
όταν κι αν με ζητήσεις
Μη διστάσεις
ούτε στιγμή
αλλάζουμε το σήμερα
οι δυο μας μαζί
Πίσω δεν κοιτάμε,
πάμε, πάμε,
είμαστε ελεύθεροι
και ελεύθεροι πετάμε.

Όσο υπάρχει ήλιος
υπάρχει ελπίδα
θα'μαι για σένα
μια ασπίδα
Όσο κι αν κρατήσει
αυτή η καταιγίδα
η ζωή αλλάζει σελίδα
Μόνο φως
στη ζωή μας ζητάμε
Σήκωσε κεφάλι
προχωράμε
Όχι πια μόνοι,
πάμε, πάμε,
είμαστε ελεύθεροι
κι ελεύθεροι πετάμε.

Τίποτα πια δε φοβάμαι
όταν μαζί προχωράμε
Κι ούτε με νοιάζει που πάμε.
όταν μαζί προχωράμε