Γαλήνη...

Νομίζω ότι ο τίτλος τα περιγράφει όλα... Γαλήνη, ναι αυτό νιώθω αυτή τη στιγμή.

Κοιτάζω τα πρόσωπα γύρω μου. Οικογένεια, φίλοι, και εκείνη... Πόσο λατρεύω αυτές τις βραδιές στον κήπο. 'Ενα δροσερό αεράκι, ο ήχος των κυμάτων, ωραίο φαγητό και συζητήσεις. Όλα άλλαξαν ξαφνικά και όλα έγιναν όπως παλιά μέσα σε μια μέρα.

'Εγινε το ξέσπασμα, ήρθε η καταγίδα αλλά ήρθε και η ηρεμία. Ίσως αυτό να χρειαζόμασταν. Μια μεγάλη καταιγίδα για να ειπωθούν όλες οι αλήθειες, και ύστερα ήρθε απο μόνη της η ηρεμία. Περίεργο πράγμα η οικογένεια. Και δις οι υπερμεγέθεις οικογένειες. Κι όμως κάποια στιγμή όλα φτιάχνουν.

Σα να μην πέρασε μια μέρα. Όταν κοιτάς βέβαια τα μικρά που είναι πια μεγάλα, συνειδητοποιείς ότι όχι μόνο πέρασε μια μέρα αλλά χρόνια.. Πόσο γρήγορα μεγαλώνουν. Οι απουσίες είναι αισθητές, αλλά τώρα πια υποφερτές.

'Εχω έναν άνθρωπο δίπλα μου, που μου δίδαξε πολλά για τις απώλειες. Συμφιλιώθηκα με αρκετά πράγματα. Επισκέφθηκα και τη Νεφέλη. Ποτέ δεν θα τα κατάφερνα δίχως τη βοήθεια της. Συμφιλιώθηκα με όλα και με όλους. Κατάφερα να λέω ότι μου ναι μου λείπει η μητέρα μου, η αδερφή μου, η γιαγιά μου, ο πατέρας μου, και δεν βουρκώνω πια. Απλά ξέρω ότι μου λείπουν αλλά ξέρω και ότι είχαμε τις όμορφες στιγμές μας, και αυτό θα κρατάω. Σίγουρα όταν σκέφτομαι ότι δεν έχω τη δίδυμή μου μαζί μου, είναι απερίγραπτος ο πόνος αλλά συμβιβάστηκα. Είναι ακόμη εδώ μαζί μου, στην καρδιά μου μαζί με όλους τους άλλους.

Είμαι έτοιμος να αρχίζω τη δουλειά σε δυο μέρες. Είμαι έτοιμος για όλες τις αλλαγές. Τις προσμονώ.. Τις αλλαγές. Ποιός; Εγώ..! Ποιός να μου το έλεγε.

Δεν ζητώ τίποτα άλλο. 'Εχω πια τα πάντα. Είμαι πλήρης.

Lucky i'm in love... Ένα τραγούδι που μου έχει κολλήσει...
(Ήμουν κι εγώ εκεί χεχε.. Όχι στο συγκεκριμένο βέβαια, αλλά στο τουρ..)

Επίσης υπερ επίκαιρο τραγούδι....