Επιστροφή σε γνώριμα λημέρια..

Όχι που θα τα κατάφερνα να κρατηθώ μακρυά... Η αλήθεια είναι το προηγούμενο ιστολόγιο σβήστηκε σε στιγμή άπειρων νεύρων, θυμού, θολούρας και διάφορα άλλα... Εκείνη τη στιγμή που το έκανα δεν με πείραξε, αντιθέτως ένιωσα ότι έφευγε ένα βάρος από πάνω μου.

Πέρασε όμως ο καιρός και τελικά συνειδητοποίησα ότι το να γράφω σε έναν τέτοιο τόπο λειτουργεί ως πολύ καλή ψυχοθεραπεία.. Δεν κρατήθηκα μακρυά για πολύ λοιπόν. Ίσως παίζει ρόλο και το ότι είμαι σε διαφορετική φάση της ζωής μου τώρα. Δεν ξέρω. Βασικά ήθελα να επαναφέρω το προηγούμενο, αλλά είχε πολλές αναμνήσεις από το παρελθόν, και τώρα που επιτέλους κατάφερα να το βάλω πίσω, δεν ήθελα να μπλέξω τα πράγματα.

Είμαι υπερήφανος για τον εαυτό μου διότι ύστερα απο ένα δύσκολο καλοκαίρι τα κατάφερα. Κατάφερα να βγω αλώβητος. Σημαντικές αποφάσεις πάρθηκαν, συμφιλιώσεις έλαβαν χώρα, κεφάλαια έκλεισαν οριστικά, απωθημένα ετών εκπληρώθηκαν. Όλα αυτά με οδήγησαν εδώ. Και πάλι στην Ελλάδα. Δεν θα είμαι μόνο Ελλάδα, για να είμαι ειλικρινής, θα είμαι ανάμεσα σε μέρη για να το πω αλλιώς.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες όμως γιατί έγινα και λίγο προληπτικός (καλώς ή κακώς) τον τελευταίο καιρό. Ας πλανάται ένα μυστήριο καλύτερα στο τί θα κάνω ακριβώς. Ας πούμε όμως ότι είμαι πίσω Ελλάδα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ασχολούμαι με κάτι που φαίνεται να μου αρέσει πάρα πολύ.

Ύστερα απο μία απόδραση στη λατρεμένη Πάρο, δυο εκδρομές Θεσσαλονίκη, ταξιδάκι στο πατρικό στο Παρίσι, και ένα τελευταίο ταξίδι Νέα Υόρκη για να φέρω τα πράγματά μου (και φυσικά το Σπύρο μου..!), είμαι έτοιμος να επικεντρώθω στο τώρα.

Ένα πολύ σοφό άτομο μου εξήγησε τους λόγους για τους οποίους όλον αυτόν τον καιρό ήμουν κάτι σαν ένα φύλλο που το παρέσερνε ο άνεμος απο εδώ και από εκεί. Στην αρχή δεν το δέχθηκα. Τσαντίστηκα, αντιστάθηκα, αλλά ύστερα απο σκέψη συνειδητοποίησα ότι είχε απόλυτο δίκιο. Ύστερα από ένα δεύτερο ταξίδι στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη μπήκε και επίσιμα η σφραγίδα στο φάκελο που έκλεισε το παρελθόν. Συμφιλιώθηκα με το παρελθόν θα έλεγα, και τώρα δεν πρόκειται να με ορίζει αυτό. Υπάρχουν και χειρότερα πράγματα στη ζωή. Δεν είναι σωστό να παραπονιέμαι για καταστάσεις που διορθώνονται.

Ειδικά τη στιγμή που η υγεία φαίνεται να πηγαίνει απο το καλό στο καλύτερο.

Ό,τι έγινε έγινε. Ο λάος λέει ότι κάθε εμπόδιο είναι για καλό και πως ό,τι γίνεται συμβαίνει για κάποιον λόγο. Το πιστεύω αυτό.

Αν κάτι είναι γραφτό θα γίνει, αν πάλι δεν είναι τότε όσο και να χτυπιέσαι δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί. Έπαψα λοιπόν να πιστεύω σε πράγματα που δεν ήταν γραφτό να συμβούν.

Εντάξει δεν έχουν γιατρευτεί και όλες οι πληγές -ειδικά απο τη μια στιγμή στην άλλη- απλά βρίσκονται σε διαδικασία γιατρειάς. Εξ᾽άλλου κάποιες πληγές δε γιατρεύονται πιστεύω, αλλά αυτό είναι για καλό. Διότι κοιτώντας τες γίνεσαι πιο προσεκτικός στο μέλλον. Οι περισσότερες δαίμονες που με καταδίωκαν νικήθηκαν και αυτό έχει σημασία. Τόσο καιρό δεν ήξερα πώς να τους αντιμετωπίσω αυτό ήταν το βασικό πρόβλημα. Τώρα που βρήκα την κατάλληλη υποστήριξη, δεν φοβάμαι να τους δω κατάματα...

Έτσι λοιπόν αρχίζουν όλα.....