Μπερδεμένη μέρα η σημερινή... Ήταν η πρώτη μέρα ύστερα απο πολύ καιρό, την οποία πέρασα μόνος. Για αυτό οι σκέψεις, τα συναισθήματα και τα φαντάσματα βρήκαν μια μικρή ρωγμή για να τρυπώσουν στο λαβύρινθο που λέγεται μυαλό μου.
Αυτή η ρωγμή αρκούσε για να προκαλέσει κατολίσθηση. Αναπάντητα ερωτήματα, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, θυμός που ποτέ δεν είχε ξεσπάσει και απογοητεύσεις μπλέχτηκαν και χόρεψαν ένα έντονο και δυνατό τανγκό. Ένα τανγκό όπου συνθέτης της μουσικής ήμουν εγώ. Αν και οδηγός του ρυθμού, δεν κατάφερα να οδηγήσω και την πορεία άρα και την έκβαση του χορού. Όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτό το τανγκό, συγκρούστηκαν. Θύματα δεν υπήρξαν. Ή έστω έτσι θέλω να πιστεύω. Γλύτωσαν όλοι με μικρογρατζουνιές.
Είναι απαίσιο να νιώθεις και να μην ξέρεις τι νιώθεις. Να σκέφτεσαι και να μην καταλαβαίνεις γιατί σκέφτεσαι έτσι. Να προσπαθείς να ερμηνεύσεις αλλά να έχεις χάσει το λεξικό που θα σε βοηθούσε στις λέξεις κλειδιά. Και μένεις εκεί να κοιτάς με ένα ύφος απορίας. Όπως τα παιδιά που δεν ξέρουν ακόμη να διαβάζουν και ξεφυλλίζουν τα βιβλία χαζεύοντας μόνο τις εικόνες. Έτσι όμως χάνουν την ουσία, το νόημα και την κεντρική ιδέα.
Περίεργο το συναίσθημα να σου λείπει κάποιος, να θες να δακρύσεις αλλά να μη βγαίνει σταγόνα. Να πιέζεις τον εαυτό σου να βγάλεις έστω λίγες σταγόνες αλλά να μη βγάζει τίποτα. Αφου το θες, το νιώθεις. Γιατί δε βγαίνει; Τελικά μου είναι αδύνατον να φυσάω κεριά σε μια τούρτα γενεθλίων μόνος μου. Χωρίς τη Σ. Είναι λες και είμαι εκεί και λείπει το υπόλοιπο κορμί μου. Κάποιος μου είπε ότι τη στιγμή που φυσάω είναι κι εκείνη δίπλα μου.
Σκατά λέω εγώ. Τί να τον κάνεις τον άλλον όταν υποτίθεται είναι δίπλα σου αλλά δεν είναι; Δεν βοηθάει. Θα έλεγα είναι ακόμη χειρότερη η σκέψη να ξέρεις ότι το άτομο που σου λείπει είναι δίπλα σου αλλά δεν το βλέπεις. Αρχίζω να μην πιστεύω σε τίποτα παραφυσικό. Αν και... Μπα όχι δε νομίζω.
Τόσες απορίες, τόσες λέξεις, τόσες σκέψεις τριγυρίζουν σε ένα και μόνο μυαλό. Μάλλον φταίει η πανσέληνος. Το είπαν, οι ταύροι θα επηρεαστούν. Δεν είχαν κι άδικο, κάτι ήξεραν.
Στα γενέθλια μου είπαν μπράβο θα γίνεις ένα χρόνο σοφότερος. Δε νομίζω να είχαν δίκιο. Δε βλέπω διαφορά χρόνο με το χρόνο. Στασιμότητα χαρακτηρίζει τη σοφία και τα συναισθήματα στη δική μου περίπτωση.
Το τανγκό, η θλίψη και οι απορίες παύουν να υπάρχουν απο τη στιγμή που γυρίζει εκείνη (ή μάλλον εκείνες) σπίτι. Από τη στιγμή που παίρνω το φύλακά και τη μικρή μου έμπνευση πίσω.
Όλοι αλλάξαμε, όλοι προχωρήσαμε σε αυτήν την ιστορία. Μάλλον μόνο εγώ όμως κατάλαβα τι σημαίνει συγχωρώ. Και το έκανα, κι ας μην το δέχονται. Και ίσως για αυτό να τα έχω καλά με κάποιες καταστάσεις...
Για όλη αυτή τη στιγμή παραφροσύνης φταίνε οι εκλογές... Τόσο οι γαλλικές όσο και οι ελληνικές. Μην ψάχνεις το συνειρμό, δεν θα το βρεις ποτέ.....
Ήταν όμως στιγμαία... Όλοι μας δικαιούμαστε μια στιγμής παραφροσύνης...
αχ καλέ μου δεν είναι εύκολο αυτό που σου ζητήθηκε να κάνεις! Εκείνη όμως θα ήθελε να περνάς όσο πιο όμορφα γίνεται! Και είμαι σίγουρη πως θυμώνει όποτε σκέφτεσαι έτσι! Ξέρεις τι... κάθε χρόνο στα γενέθλια σας να της ανάβεις ένα κεράκι σε μια εκκλησία, είναι ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις!
ΑπάντησηΔιαγραφήΧρόνια Πολλά σε εσένα!!
Ευχαριστώ αγαπητή μου.. Δεν είμαι πολύ της εκκλησίας βασικά για να είμαι ειλικρινής.. Έχω όμως τη δική μου «τελετουργία» για αυτήν την ημέρα τελικά..
ΔιαγραφήΊσως με τα χρόνια να το χωνεύω πιο εύκολα, ποιός ξέρει...
Η αλήθεια είναι πως ούτε εγώ είμαι της εκκλησίας... το να ανάψεις κεράκι εννοούσα αυτό ακριβώς που λες και εσύ! Να βρεις δικό σου τρόπο έτσι ώστε να την υμνείς! :) φιλιά πολλά!
ΔιαγραφήΕίμαστε πλάσματα της συνήθειας και αυτό είναι καλό αλλά και δύσκολο όταν πρέπει να αναπροσαρμοστούμε. Όμως με το πέρασμα του χρόνου – του καλού μας φίλου – όλα επουλώνονται τουλάχιστο σε μεγάλο βαθμό και μαθαίνουμε να ζούμε σε νέες ‘φόρμουλες’ αναζητώντας πάντα τη χαρά γιατί είναι κρυμμένο βαθιά μες την καρδιά μας και στο είναι μας να αναζητούμε τη χαρά, έτσι ώστε να είναι η ζωή ωραία. Ακόμη κι όταν είναι δύσκολο πολύ να το πιστέψουμε, κάτι γίνεται και ξαφνικά τα πάντα γύρω μας φαντάζουν πιο ζωηρά, τα χρώματα ζωντανεύουν και εμείς …εμείς αγαπητέ μου Κέβιν ακολουθούμε το ουράνιο τόξο γιατί δεν αντέχεται η συνεχής καταιγίδα. Χαμογέλασε όσο μπορείς και αντικατέστησε τη βασανιστική ή θλιβερή σου σκέψη με κάτι αισιόδοξο ή ακόμη και τρελό, θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Είμαστε οι σκέψεις μας και αν από αυτό δεν γλυτώνουμε ας τις αλλάζουμε τότε.
ΑπάντησηΔιαγραφή"Χαμογέλασε όσο μπορείς και αντικατέστησε τη βασανιστική ή θλιβερή σου σκέψη με κάτι αισιόδοξο ή ακόμη και τρελό, θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Είμαστε οι σκέψεις μας και αν από αυτό δεν γλυτώνουμε ας τις αλλάζουμε τότε"
ΔιαγραφήΈχεις δίκιο και το προσπαθώ όσο τίποτα, αγαπητή μου.. Ειδικά τώρα που έχω πολλούς λόγους για να χαίρομαι..
Κάθε χρόνο και καλύτερα... δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει αλλά στο εύχομαι, αλλά μια ευχή!
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι μη νιώθεις άσχημα που καπου κάπου αισθάνεσαι αλλά δεν ξέρεις τι, ή σκέψτεσαι αλλά δεν ξέρεις τι κινεί τις σκέψεις σου. Όλοι το παθαίνουν αυτό, όλοι.
Ευχαριστώ πάρα πολύ ειλικρινά...
ΔιαγραφήΤο ξέρω ότι το παθαίνουμε όλοι, αλλά και πάλι με νευριάζει.. Ουφ, ασε είμαστε περίπλοκα όντα τελικα´..